Latem 1940 roku blisko 2 miliony Belgów, którzy uciekli do Francji, trzeba sprowadzić z powrotem do kraju. Operacja jest kolosalna: transport zdezorganizowany, granice kontrolowane przez okupanta, rodziny rozproszone, zasoby wyczerpane. Po stronie belgijskiej powstaje Komisariat do spraw Repatriacji, który ma zorganizować ten powrót. Władze niemieckie ze swej strony również chcą opróżnić Francję z uchodźców i ponownie zaprząc Belgię do pracy.
Komisariat staje przed trudnymi wyborami. Może zorganizować masową i szybką repatriację, układając się z okupantem, by sprowadzić wszystkich jak najprędzej. Może działać ostrożnie, etapami, przesiewając powracających i chroniąc to, co da się uratować z belgijskiej samodzielności. Może też pozwolić, by powroty organizowały się samoistnie, co grozi chaosem.
Układać się z okupantem, by sprowadzić ludzi, to oddać przysługę ludności, ale zarazem przyjąć logikę okupanta; zwlekać to zostawić rodziny w nędzy we Francji. Humanitarna stawka (połączyć rodziny, zapewnić dach i wyżywienie) nierozerwalnie splata się z politycznymi ograniczeniami okupacji. Jaką linię przyjmie Komisariat?
Władze decydują się na masową i szybką repatriację: zostaje zorganizowana latem 1940 roku i sprowadza z Francji niemal wszystkich belgijskich uchodźców, w faktycznej współpracy z okupantem, który widzi w niej sposób na unormowanie sytuacji i ożywienie gospodarki. W ciągu kilku tygodni wielka fala powrotów opróżnia Francję z belgijskich uchodźców. Operacja, w dużej mierze udana pod względem humanitarnym (rodziny połączone, powrót do domów), wpisuje się jednak w logikę „mniejszego zła” i współpracy administracyjnej z okupantem, która charakteryzuje cały ten okres. Dla rodzin to koniec exodusu i początek – już we własnym domu – lat okupacji.
T04-135