dowodzi Frontem Kalinińskim, jednym z wielkich związków operacyjnych zaangażowanych w pościg po moskiewskiej kontrofensywie. Awansował w czasie klęsk jesieni 1941 roku. Ma do dyspozycji 22, 29 i 39 Armię, wyczerpane tygodniami walk na mrozie, ale podniesione na duchu pierwszym w tej wojnie odwrotem Niemców.
Przed nim rozciąga się występ rżewski, wysunięty pas terenu, który niemiecka już umacnia wokół miasta Rżew, około 200 km na zachód od Moskwy. Stawka chce zamienić odwrót nieprzyjaciela w jego klęskę: zdobyć Rżew, pchnąć natarcie na Syczowkę i Wiaźmę i zamknąć okrążenie wokół Grupy Armii Środek. Rozkazy są naglące: Koniew ma zająć Rżew bezzwłocznie, choć jego dywizje się rozciągają, a zaopatrzenie z trudem nadąża w śniegu.
Koniew musi wybrać sposób działania: uderzyć frontalnie na Rżew, by wykorzystać niemiecki odwrót, dopóki trwa; obejść Rżew od skrzydeł, kierując kawalerię na Wiaźmę, co grozi rozciągnięciem kolumn daleko od baz; albo najpierw umocnić zdobyte tereny, zanim wznowi ofensywę na ustabilizowanym froncie.
Koniew rzuca swoje armie na Rżew już 8 stycznia 1942 roku, z rozkazem zdobycia miasta do 12 stycznia. Kawaleria wbija się około stu kilometrów w skrzydło niemieckiej 9 Armii, w stronę Syczowki, ale sam Rżew się utrzymuje. Wehrmacht łata front, okrąża rozciągnięte radzieckie szpice i stabilizuje występ. Zaczyna się wtedy „rżewska maszynka do mielenia mięsa”: przez 14 miesięcy powtarzane ofensywy rozbijają się o umocnione pozycje, a radzieckie straty idą w setki tysięcy ludzi – według różnych obliczeń prawie 400 000 zabitych, zaginionych lub wziętych do niewoli i ponad 750 000 rannych od stycznia 1942 do marca 1943 roku, bez decydującego przełamania. Niemcy opuszczą występ dopiero z własnej woli, w operacji Büffel w marcu 1943 roku.
T10-082