jest czeskim syjonistą, dawnym kierownikiem żydowskiego biura emigracyjnego w Pradze. Jesienią 1941 roku Niemcy postawili go na czele żydowskiego samorządu nowego getta, które urządzają w garnizonowym miasteczku , po niemiecku . Jako przewodniczący Rady Starszych, , kieruje wewnętrzną administracją – mieszkaniami, pracą, żywnością, opieką medyczną – pod absolutną władzą dowództwa SS, które wydaje rozkazy i nie dopuszcza odmowy.
Edelstein jest przekonany do pewnej strategii: uczynić z Terezína getto pracy tak użyteczne dla Rzeszy, by jego mieszkańcy stali się niezastąpieni, i w ten sposób zyskać czas do końca wojny. Tego 9 stycznia 1942 roku esesman narzuca jednak środek, który zagraża całej tej linii: z ma wyruszyć transport do miejsca na Wschodzie, a nazwiska musi wskazać sama Rada Żydowska. Trzeba wpisać 1 000 osób. Odmowa, Edelstein o tym wie, nikogo nie uratuje: Niemcy sami ułożą listę albo ukarzą całą ludność.
Edelstein musi zdecydować, tkwiąc w pułapce Judenratu. Może sporządzić listy, starając się oszczędzić „trzon” wspólnoty – personel medyczny, wykwalifikowanych robotników, młodych – by ocalić to, co jego zdaniem da się uratować; może stanowczo odmówić wskazywania kogokolwiek i pozwolić SS uderzać na oślep; albo może spróbować dyskretnie ostrzec wpisanych o tym, co ich czeka, ryzykując panikę i natychmiastowe represje.
Pierwszy transport opuszcza 9 stycznia 1942: 1 000 osób zostaje wysłanych do getta w Rydze, gdzie niemal wszystkie zostają zamordowane. Edelstein i jego Rada zgadzają się sporządzić listy, przekonani, że odwloką najgorsze i uratują „trzon” – rachunek, który nazistowski aparat czyni złudnym. nie jest schronieniem, lecz przedsionkiem: getto-obóz i propagandowa wizytówka, służy przede wszystkim jako stacja rozrządowa w drodze do ośrodków zagłady. Z około 140 000 Żydów tam deportowanych około 88 000 zostaje następnie wysłanych „na Wschód”, najpierw do Rygi, potem masowo do Auschwitz-Birkenau; dziesiątki tysięcy innych umierają na miejscu z głodu, chorób i przeludnienia. Sam zostaje deportowany do Auschwitz w grudniu 1943 roku i zamordowany 20 czerwca 1944: Niemcy zmuszają go do patrzenia na egzekucję żony i syna, a potem go rozstrzeliwują.
T10-066