Generał otrzymuje od Stawki bezprecedensowe zadanie: uderzyć na tyły 11 Armii Mansteina i uratować , ostatni radziecki bastion na Krymie, którego obrońcy od tygodni odpierają nieustanne szturmy. Miasto wciąż się broni, ale jego zapasy amunicji i ludzi topnieją w tempie, które daje mu zaledwie kilka tygodni do upadku. Kozłow musi działać szybko, tym, czym dysponuje.
Na papierze jego siły są potężne – kilka dywizji, niszczyciele, transportowce – ale Morze Czarne w grudniu to zupełnie inna sprawa. Zimowe sztormy zmieniają Cieśninę Kerczeńską w pułapkę, załogi nigdy nie prowadziły operacji desantowej takiej skali, a miejsc lądowania bronią okopane oddziały niemieckie i rumuńskie. Desant na dużą skalę pod Kerczem i Teodozją mógłby otworzyć nowy front, który zmusiłby Mansteina do podziału sił, albo zakończyć się klęską na morzu, zanim żołnierze w ogóle dotrą do brzegu. Z kolei ograniczenie się do pozorowanych rajdów przybrzeżnych pozwoliłoby zachować siły, ale niczego nie rozwiązałoby dla Sewastopola, a skierowanie całej floty do bezpośredniego zaopatrywania miasta pozwoliłoby zyskać na czasie, nie przerywając jednak okrążenia.
Kozłow wie, że Moskwa żąda zdecydowanego działania i że każdy stracony dzień przybliża do kapitulacji. Wybór, którego dokona w ciągu najbliższych godzin, rzuci tysiące ludzi na wzburzone morze, w środku zimy, bez żadnej asekuracji.
Kozłow przeprowadza desant w dniach 26–29 grudnia 1941 roku. Na wzburzonym morzu i przy lodowatych temperaturach wojska radzieckie ponoszą ciężkie straty, ale zdobywają przyczółki pod Kerczem i Teodozją. , zmuszony wycofać część sił spod oblężenia, wstrzymuje szturm na : miasto zyskuje kilka miesięcy zwłoki. To największy jak dotąd radziecki desant morski tej wojny. Przez całą zimę przyczółek pozostaje jednak źle wykorzystany. Wiosną 1942 roku operacja Mansteina miażdży Front Krymski w ciągu 11 dni: ponad 160 000 żołnierzy radzieckich zostaje zabitych lub wziętych do niewoli, a ostatecznie upada w lipcu 1942 roku.
T10-034