dowodzi 4 Armią Uderzeniową dopiero od kilku dni, ledwie wypisany ze szpitala, na czele związku, któremu brakuje blisko 1 000 oficerów i 20 000 ludzi. Na południe od jeziora Ilmień, na froncie północno-zachodnim, którym kieruje , jego armia i 3 Armia Uderzeniowa Maksima Purkajewa ruszyły 9 stycznia 1942 roku na skrzydło armii niemieckich, w terenie lasów, zamarzniętych bagien i głębokiego śniegu.
Przełamanie udaje się ponad wszelkie oczekiwania. Radzieckie kolumny przełamują obronę opartą na izolowanych punktach oporu, zdobywają Andreapol, a 21 stycznia węzeł logistyczny , około stu kilometrów za liniami przeciwnika, wraz z ogromnymi składami zaopatrzenia. Każdy dzień marszu oddala piechotę od jej własnych baz: sanie z trudem nadążają, paliwo i pociski docierają w skąpych ilościach, a zimowy mróz doskwiera ludziom i koniom.
Jeriomienko musi zdecydować o sposobie wykorzystania sukcesu: prowadzić natarcie z całą siłą na południowy zachód, w kierunku Wieliża i Diemidowa, co grozi niebezpiecznym rozciągnięciem i tak napiętych linii zaopatrzenia; skręcić, by zlikwidować niemiecki kocioł tworzący się wokół Chołmu; albo zatrzymać się, by umocnić skrzydła i poczekać, aż logistyka dogoni wysunięte ostrze.
Jeriomienko rozwija przełamanie w głąb: posuwa się o 100–250 km na południowy zachód, dociera w pobliże Wieliża i Diemidowa i odcina niemieckie zaplecze. Jeriomienko, ranny w nogę 20 stycznia 1942 roku podczas niemieckiego nalotu na jego stanowisko dowodzenia, odmawia ewakuacji, dopóki bitwa nie zostanie rozstrzygnięta. Wraz z 3 Armią Uderzeniową Purkajewa ofensywa przyczynia się do odizolowania garnizonów w Chołmie i rozpoczęcia okrążenia Diemianska. Linie zaopatrzenia, rozciągnięte na setki kilometrów w śniegu, w końcu jednak hamują rozmach: Wieliż pozostaje w rękach Niemców, ofensywa wyczerpuje się wiosną, a front zastyga na osiągniętych pozycjach.
T10-088