zwołuje 5 stycznia 1942 swoich generałów do Stawki z pewnością, która nie znosi sprzeciwu: kontrofensywa rozpoczęta w grudniu odrzuciła o 150–200 kilometrów od Moskwy i ten impet trzeba wykorzystać bez zwłoki. jest, jego zdaniem, na krawędzi załamania na całym froncie wschodnim, od Leningradu po Krym, a nadeszła godzina dobicia, nie ostrożności.
, który właśnie kierował ratowaniem Moskwy, zabiera głos i kwestionuje ten obraz. Rezerwy radzieckie są skromne, dywizje wyczerpane, linie zaopatrzenia napięte do granic. Zamiast rozpraszać dostępne siły na froncie długości 1 500 kilometrów, lepiej skoncentrować wszystkie rezerwy Stawki przeciw samej Grupie Armii „Środek”, wciąż chwiejnej i podatnej na cios w centrum niemieckiego ugrupowania. Inni rozważają trzecią drogę: umocnić grudniowe zdobycze, przez całą zimę odbudowywać rezerwy w ludziach i sprzęcie, a wielką ofensywę rozpocząć dopiero wtedy, gdy będzie naprawdę gotowa.
Stalin musi wybrać spośród tych 3 dróg: rozpocząć ofensywę generalną na wszystkich frontach naraz, od Leningradu po Krym, by zmiażdżyć , zanim się pozbiera; pójść za Żukowem i skoncentrować rezerwy przeciw samej Grupie Armii „Środek”; albo umocnić grudniowe zdobycze i odbudować siły przed jakąkolwiek nową ofensywą. : skrócić wojnę o cały sezon albo zmarnować impet zwycięstwa pod Moskwą.
Stalin narzuca ofensywę generalną. Rozproszone na setkach kilometrów armie radzieckie wyczerpują się bez decydującego przełamania. Niemiecki kocioł diemiański wytrzymuje i jest zaopatrywany mostem powietrznym. Występ barwienkowski, wybity w pobliżu Charkowa, służy za bazę dla majowej ofensywy 1942, która kończy się katastrofą; dalej na północ 2 Armia Uderzeniowa, wbita w kierunku Lubania na Froncie Wołchowskim, zostaje okrążona i zniszczona w czerwcu 1942. Cenne zimowe rezerwy zostają zmarnowane; Żukow napisze po wojnie, że styczeń 1942 był zaprzepaszczoną okazją, by dobić Grupę Armii „Środek” i zmienić bieg wojny.
T10-026