Wiosną 1939 roku Wielka Brytania rozpaczliwie szuka wsparcia w obliczu zagrożenia ze strony Niemiec. Opinia amerykańska pozostaje jednak głęboko izolacjonistyczna, a ustawy o neutralności zabraniają Waszyngtonowi angażowania się. Prezydent Roosevelt, świadomy zagrożenia, chciałby zbliżyć swój kraj do demokracji, nie wchodząc w otwarty konflikt z Kongresem.
Dojrzewa pomysł: oficjalna wizyta króla Jerzego VI i królowej Elżbiety w Kanadzie, a następnie w Stanach Zjednoczonych – pierwsza wizyta panującego brytyjskiego monarchy w Ameryce Północnej. Celem jest zjednanie opinii amerykańskiej i nawiązanie osobistej więzi z Rooseveltem.
Przedsięwzięcie niesie ryzyko. Wysłanie pary królewskiej na drugi koniec świata, gdy w Europie wisi groźba wojny, może wydać się niestosowne, a nawet nierozważne; porażka wizerunkowa lub chłodne przyjęcie zaszkodziłyby prestiżowi Korony; a zbyt widowiskowy krok mógłby zrazić amerykańskich izolacjonistów. Rząd i Pałac muszą zdecydować, czy utrzymać podróż i jak daleko posunąć zbliżenie z Białym Domem.
Londyn utrzymał podróż i aktywnie zacieśniał więź z Rooseveltem: podróż trwała od 17 maja do 15 czerwca 1939 roku i była triumfalna, najpierw w Kanadzie, potem w Stanach Zjednoczonych. Roosevelt przyjął parę królewską w Waszyngtonie, a następnie, w swobodnej atmosferze, w swojej posiadłości w Hyde Parku, gdzie piknik z hot dogami przeszedł do legendy. Poza przepychem wizyta zbudowała osobistą relację zaufania między królem a prezydentem i przyczyniła się do ocieplenia amerykańskiej opinii wobec Wielkiej Brytanii. Ten kapitał sympatii okazał się cenny, gdy rok później Londyn poprosił Stany Zjednoczone o pomoc materialną. Prasa amerykańska, z początku sceptyczna, ostatecznie przyjęła parę królewską serdecznie, co mocno wpłynęło na opinię publiczną.
T00-008