, brytyjski sekretarz stanu do spraw kolonii, odpowiada za Palestynę, którą Wielka Brytania administruje na mocy mandatu Ligi Narodów od 1920 roku. Mandat łączy sprzeczne zobowiązania: obietnicę z deklaracji Balfoura – „żydowską siedzibę narodową” – i poszanowanie praw ludności arabskiej. Wielkie powstanie arabskie z lat 1936–1939 drogo kosztowało Londyn, który mobilizuje dziesiątki tysięcy żołnierzy, by je stłumić.
W przededniu prawdopodobnej wojny europejskiej brytyjski sztab generalny uznaje za sprawę żywotną zapewnienie sobie przychylności świata arabskiego oraz zabezpieczenie Kanału Sueskiego i ropy naftowej. MacDonald przygotowuje Białą Księgę zmieniającą politykę mandatową.
Dylemat jest ostry. Utrzymać otwartą imigrację żydowską, gdy uchodźcy z Rzeszy pukają do wszystkich drzwi, to dotrzymać deklaracji Balfoura, ale zrazić do siebie Arabów w godzinie zagrożenia. Ograniczyć ją to uspokoić świat arabski, lecz zamknąć drogę ucieczki prześladowanym. MacDonald musi rozstrzygnąć między zobowiązaniem moralnym a kalkulacją strategiczną. Jakikolwiek będzie wynik, decyzja trwale zaważy na stosunkach między Londynem, społecznościami żydowską i arabską w Palestynie oraz całym światem arabskim.
MacDonald znacznie ograniczył imigrację i zakupy ziemi: Biała Księga z 17 maja 1939 roku ograniczała imigrację żydowską do 75 000 osób w ciągu 5 lat, po czym zależałaby ona od zgody Arabów, zawężała sprzedaż ziemi i przewidywała niepodległe państwo palestyńskie w ciągu 10 lat. Decyzję gwałtownie potępiły organizacje syjonistyczne, widząc w niej zdradę w najgorszym momencie dla Żydów Europy; odrzucił ją także Wysoki Komitet Arabski, uznając ją za niewystarczającą. Dokument wyznaczał ramy polityki brytyjskiej w Palestynie aż do końca mandatu w 1948 roku i trwale podsycał regionalny spór.
T00-007