Wielka Brytania ma długą tradycję niechęci do poboru w czasie pokoju, uważanego za sprzeczny z jej swobodami i zbędny dla mocarstwa morskiego. Jednak po zajęciu Pragi w marcu 1939 roku i udzieleniu gwarancji Polsce Londyn musi udowodnić Francji – która sama dźwiga ciężar kontynentalnego poboru – że ponosi swoją część wysiłku wojny lądowej.
Minister wojny i premier Chamberlain rozważają historyczny przełom: wprowadzenie obowiązkowej służby wojskowej w czasie pokoju. Projekt obejmuje młodych mężczyzn w wieku 20–21 lat, powoływanych na 6 miesięcy szkolenia w milicji.
Decyzja jest delikatna. Część Partii Pracy i związków zawodowych sprzeciwia się, widząc w poborze zamach na wolności i niebezpieczny precedens. Ale bezczynność osłabiłaby wiarygodność Wielkiej Brytanii wśród sojuszników i pozostawiłaby wojska lądowe zbyt nieliczne wobec Wehrmachtu. Czy zrobić ten krok i wprowadzić pobór, zdać się na ochotników, czy poprzestać na powiększeniu Territorial Army?
Rząd wprowadził obowiązkową służbę wojskową dla młodych mężczyzn: Military Training Act otrzymał sankcję królewską 26 maja 1939 roku. Po raz pierwszy w czasie pokoju Wielka Brytania powołała młodych mężczyzn pod broń – 20- i 21-letnich „militiamen”, wezwanych na 6 miesięcy szkolenia. Ustawę uchwalono mimo sprzeciwu części lewicy, a była ona przede wszystkim sygnałem politycznym wysłanym do Paryża i Berlina: Londyn jest zdecydowany walczyć, jeśli będzie trzeba. Po wypowiedzeniu wojny ustawę przedłużono i rozszerzono na mocy National Service Act, który wprowadził powszechny pobór.
T00-012