rządzi krajem w szoku: 10 tygodni po strach przed inwazją nie opuszcza zachodniego wybrzeża. Generał , dowódca Zachodniego Dowództwa Obrony, powtarza uparcie, że każda osoba japońskiego pochodzenia stanowi ryzyko sabotażu lub szpiegostwa, i domaga się masowej ewakuacji. Gubernatorzy, kongresmeni i rozjuszona prasa wzmagają nacisk. Na tych brzegach mieszka około 120 000 osób pochodzenia japońskiego – dwie trzecie to obywatele amerykańscy urodzeni w kraju, – ale w żądaniach politycznych różnica między obywatelami a cudzoziemcami zanika.
Za kulisami obraz jest bardziej zniuansowany. uważa, że jego FBI zneutralizowało już osoby naprawdę niebezpieczne; kilku doradców prawnych zgłasza wątpliwości co do konstytucyjności masowego przesiedlenia opartego na pochodzeniu. Sekretarz wojny waha się, zauważając, że taki środek byłby „odrażający z punktu widzenia zasad” kraju.
Roosevelt musi wybierać między sprzecznymi imperatywami: podpisać , który otworzyłby drogę do wykluczenia i przymusowego internowania dziesiątek tysięcy cywilów, zarówno obywateli, jak i cudzoziemców, bez zarzutów i bez procesu; odrzucić ten dekret i poprzestać na aresztowaniach wyłącznie osób, wobec których podejrzenia się potwierdziły; albo ograniczyć się do surowej godziny policyjnej i obowiązkowej rejestracji obywateli państw wrogich. 3 logiki ścierają się ze sobą: zbiorowy strach, prawo konstytucyjne i presja polityczna.
19 lutego 1942 roku Roosevelt podpisuje . W ciągu kilku miesięcy około 120 000 osób japońskiego pochodzenia – w tym dwie trzecie to obywatele amerykańscy – zostaje zmuszonych do opuszczenia domów i internowanych w obozach prowadzonych przez aż do 1945 roku. Sąd Najwyższy zatwierdza ten środek w 1944 roku ( v. United States), a wyrok zostanie później uznany za błędny. W 1988 roku przynosi oficjalne przeprosiny rządu amerykańskiego i odszkodowanie w wysokości 20 000 dolarów dla każdego ocalałego.
T10-020