WWII Decisions Online · Sojusz, który nie miał się rozpaść
Filtruj według tematu: 19
Filtruj według miejsca 1031
Filtruj według miejsca:
Zobacz pełną listę
1 stycznia 1942
Waszyngton, D.C.
Franklin D. Roosevelt, prezydent Stanów Zjednoczonych, wraz z Winstonem Churchillem

Sojusz, który nie miał się rozpaść

i przebywają w Waszyngtonie od połowy grudnia na konferencji , pierwszym wielkim spotkaniu aliantów od wejścia Stanów Zjednoczonych do wojny. Atak na przyspieszył wszystko: trzeba przekształcić doraźną koalicję w zwarty blok, zdolny wytrwać do ostatecznego zwycięstwa. Roosevelt ma pomysł na krótki tekst, podpisany przez wszystkie narody walczące z Osią, w którym każdy zobowiązałby się poświęcić całość swoich zasobów wojskowych i gospodarczych walce oraz nie zawierać żadnego odrębnego pokoju ani rozejmu. Znalazł nawet nazwę: „”. Churchill, obudzony w środku nocy, od razu przyjmuje tę formułę.

A jednak decyzja nie jest przesądzona. Roosevelt mógłby zrezygnować z paktu zbiorowego i pozwolić Stanom Zjednoczonym budować sieć sojuszy dwustronnych w miarę potrzeb, bez uroczystego wiązania 26 państw jednym instrumentem prawnym. Mógłby też uznać każde formalne zobowiązanie za przedwczesne: Armia Czerwona wciąż cofa się na kilku frontach, Japończycy postępują w Azji Południowo-Wschodniej, a podpisanie głośnej deklaracji przed jakimkolwiek wymiernym zwycięstwem mogłoby zabrzmieć pusto.

Roosevelt rozstrzyga między tymi 3 drogami: natychmiastowy, uroczysty pakt wielostronny; elastyczność porozumień dwustronnych, zawieranych w każdym przypadku z osobna; albo oczekiwanie na sukcesy wojskowe, zanim cokolwiek zostanie zapisane na papierze.

Waszyngton, 1 stycznia 1942, prezydent USA: jaką formę nadaje Roosevelt wspólnemu zobowiązaniu mocarstw sprzymierzonych?

Ameryki🇺🇸 USNajważniejszePolitykaAlianci

Dowiedz się więcej o tym wydarzeniu

📄 Artykuły Wyszukiwarka Google 🖼 Obrazy Google Grafika ▶ Filmy Google Wideo 📍 Mapa Mapy Google
Zobacz pełną listę
T10-052

Zgłoś błąd

Zauważyłeś błąd na tej stronie? Daj nam znać — poprawimy go.

Odnośnik do strony: