i przebywają w Waszyngtonie od połowy grudnia na konferencji , pierwszym wielkim spotkaniu aliantów od wejścia Stanów Zjednoczonych do wojny. Atak na przyspieszył wszystko: trzeba przekształcić doraźną koalicję w zwarty blok, zdolny wytrwać do ostatecznego zwycięstwa. Roosevelt ma pomysł na krótki tekst, podpisany przez wszystkie narody walczące z Osią, w którym każdy zobowiązałby się poświęcić całość swoich zasobów wojskowych i gospodarczych walce oraz nie zawierać żadnego odrębnego pokoju ani rozejmu. Znalazł nawet nazwę: „”. Churchill, obudzony w środku nocy, od razu przyjmuje tę formułę.
A jednak decyzja nie jest przesądzona. Roosevelt mógłby zrezygnować z paktu zbiorowego i pozwolić Stanom Zjednoczonym budować sieć sojuszy dwustronnych w miarę potrzeb, bez uroczystego wiązania 26 państw jednym instrumentem prawnym. Mógłby też uznać każde formalne zobowiązanie za przedwczesne: Armia Czerwona wciąż cofa się na kilku frontach, Japończycy postępują w Azji Południowo-Wschodniej, a podpisanie głośnej deklaracji przed jakimkolwiek wymiernym zwycięstwem mogłoby zabrzmieć pusto.
Roosevelt rozstrzyga między tymi 3 drogami: natychmiastowy, uroczysty pakt wielostronny; elastyczność porozumień dwustronnych, zawieranych w każdym przypadku z osobna; albo oczekiwanie na sukcesy wojskowe, zanim cokolwiek zostanie zapisane na papierze.
1 stycznia 1942 roku 26 narodów podpisuje Deklarację Narodów Zjednoczonych, zobowiązując się użyć wszystkich swoich zasobów przeciw Osi i nie zawierać żadnego odrębnego pokoju. Termin „”, ukuty przez Roosevelta, oznacza najpierw zwycięską Wielką Koalicję, a potem organizację międzynarodową założoną w 1945 roku. Ten akt założycielski powojennego porządku nie pozwala nikomu opuścić koalicji aż do całkowitej kapitulacji mocarstw Osi.
T10-052