1 kwietnia 1939 roku hiszpańska wojna domowa zakończyła się zwycięstwem nacjonalistów. 19 maja Franco przewodniczy w Madrycie gigantycznej Paradzie Zwycięstwa: blisko 200 000 żołnierzy, oddziały niemieckie i włoskie z Legionu Condor i Korpusu Wojsk Ochotniczych oraz liturgia triumfu, która sławi „Caudillo”.
Poza przepychem Franco musi określić charakter swojego pokoju. Kraj jest wyniszczony i podzielony, a setki tysięcy pokonanych republikanów – żołnierzy, działaczy, sympatyków – siedzi w więzieniach, ucieka lub się ukrywa. Ustawa o odpowiedzialności politycznej, uchwalona już w lutym 1939 roku, otwiera drogę do masowego ścigania.
Wybór jest polityczny i moralny. Wielkoduszność i pojednanie, by zasklepić rany? A może systematyczne represje, by wykorzenić „anty-Hiszpanię” i trwale umocnić reżim? Na zewnątrz pojawia się też pytanie o wybór obozu – Oś, która mu pomogła, czy ostrożna neutralność – w chwili, gdy Europa osuwa się ku wojnie. Wybór, którego dokona, ukształtuje nie tylko okres po wojnie domowej, ale i miejsce Hiszpanii w Europie chylącej się ku nowemu konfliktowi.
Franco narzuca systematyczne represje, by wykorzenić opozycję: po zwycięstwie przychodzi fala represji – sądy wojskowe, egzekucje, przepełnione obozy i więzienia, praca przymusowa. Szacunki historyków dotyczące liczby egzekucji tuż po wojnie bardzo się różnią w zależności od źródeł i metod i sięgają dziesiątek tysięcy. Setki tysięcy Hiszpanów trafia do więzienia lub na wygnanie. Na zewnątrz Franco ogłosi we wrześniu 1939 roku neutralność Hiszpanii, zamienioną w czerwcu 1940 roku w „niebelligerencję”, pozostając jednak związany z Osią. Parada w Madrycie otwiera dyktaturę, która potrwa blisko 40 lat. Pamięć o tych represjach pozostaje do dziś przedmiotem gorących sporów we współczesnej Hiszpanii.
T00-009