i spotykają się w Białym Domu na konferencji , zaledwie 2 tygodnie po ataku na . Upokorzona Ameryka krwawi: na ulicach, w prasie, w Kongresie niemal jednomyślny gniew domaga się, by naród zwrócił się ku Pacyfikowi i zmiażdżył Japonię. Generał i admirał King czekają tylko na sygnał, by żądać masowych posiłków dla Azji.
Churchill przeprawił się przez w pośpiechu właśnie po to, by zapobiec takiemu przesunięciu. Tajne porozumienie ABC-1, wynegocjowane na początku 1941 roku, ustanowiło już zasadę: nazistowskie Niemcy, dominujące mocarstwo przemysłowe kontynentu europejskiego, stanowią zagrożenie egzystencjalne, któremu należy się pierwszeństwo. Zerwanie tej umowy pod naciskiem opinii publicznej oznaczałoby podarowanie Hitlerowi wytchnienia, którego potrzebuje, podczas gdy ZSRR walczy samotnie na wschodzie.
Obaj mężowie stanu muszą rozstrzygnąć: potwierdzić doktrynę „Germany First” – najpierw pokonać Niemcy, a na Pacyfiku trzymać się w defensywie tak długo, jak będzie trzeba; ulec naciskowi społecznemu i przenieść środek ciężkości wysiłku aliantów na Pacyfik, by pomścić , ryzykując oddanie Europy Hitlerowi; albo rozdzielić zasoby po równo między oba teatry, za cenę półśrodka, który osłabiłby szanse zwycięstwa na każdym z frontów.
Roosevelt i Churchill potwierdzają strategię „Germany First” na konferencji (grudzień 1941 – styczeń 1942) i tworzą , wspólny anglo-amerykański organ sztabowy, który ma koordynować wysiłek wojenny. Ta wielka decyzja ukształtuje całą strategię aliancką aż do 1945 roku: Niemcy zostaną pokonane, zanim alianci skoncentrują siły do ostatecznej ofensywy przeciw Japonii.
T10-016