We wrześniu 1939 roku Francja i Wielka Brytania dopiero co przystąpiły do wojny. Obie zależą od rynków neutralnych, głównie amerykańskich, jeśli chodzi o stal, ropę, surowce, samoloty i żywność. Tymczasem każdy kraj negocjuje na własną rękę, a alianccy nabywcy już konkurują o te same ładunki, windując ceny na korzyść sprzedawców.
wysyła do Londynu człowieka obeznanego z tym problemem, który zmierzył się z nim już podczas wojny 1914–1918: trzeba zdecydować, jak skoordynować wysiłek zaopatrzeniowy obu sojuszników.
Czy pozwolić każdemu państwu kupować swobodnie, wprowadzić zwykłe konsultacje od przypadku do przypadku, czy też połączyć potrzeby i zamówienia we wspólnym mechanizmie alianckim, nawet za cenę oddania części suwerenności gospodarczej?
Wybrano drogę połączenia potrzeb i zakupów we wspólnym organie alianckim. , mający za sobą doświadczenie koordynacji międzysojuszniczej z lat 1914–1918, przekonywał do prawdziwego „poolingu” zasobów alianckich: wspólnych bilansów potrzeb, skoordynowanych programów importu i zakupów grupowych, by przedstawić aliantów jako jednego nabywcę wobec neutralnych dostawców i przerwać licytację cen. Londyn, niechętny wspólnemu kierownictwu na szczeblu ministerialnym, przyjął kompromis na poziomie urzędniczym: Francusko-Brytyjski Komitet Koordynacyjny, ogłoszony pod koniec listopada 1939 roku i kierowany przez Monneta od 6 grudnia 1939 roku, nadzorował komitety wykonawcze (surowce, ropa, uzbrojenie, zaopatrzenie, transport morski i inne), których zadaniem było „wyeliminowanie konkurencji między narodami alianckimi”. To doświadczenie wspólnego zarządzania ukształtowało później europejską myśl Monneta.
T01-102