, 55 lat, jest przewodniczącym Rady Ministrów Francji od kwietnia 1938 roku i ministrem obrony narodowej. W 1938 roku Francuska Partia Komunistyczna (PCF) liczy 320 000 członków i 72 posłów w Izbie Deputowanych, a ponadto rządzi w kilku wielkich gminach, zwłaszcza w paryskim „czerwonym pasie”. Jej sekretarz generalny jest jedną z czołowych postaci polityki Frontu Ludowego z 1936 roku.
Pakt Ribbentrop–Mołotow z 23 sierpnia 1939 roku pogrąża PCF w kryzysie egzystencjalnym. Do tego dnia partia popierała politykę antyfaszystowską. 25 sierpnia dziennik „L'Humanité” publikuje komunikat: trzeba „zwalczać faszystów i bronić Republiki”. 2 września komunistyczni posłowie głosują jeszcze za kredytami wojennymi. Jednak około połowy września, na bezpośrednie polecenie Kominternu, PCF zmienia linię o 180 stopni: wojna Francji i Wielkiej Brytanii z Niemcami jest „imperialistyczna”, a partia odmawia poparcia dla obrony narodowej.
Już 26 sierpnia rząd, w którym kieruje resortem spraw wewnętrznych, zakazał prasy komunistycznej, w tym „L'Humanité” i „Ce Soir”. 8 września aresztowano kilku komunistycznych związkowców (CGTU). 17 września Armia Czerwona również najeżdża Polskę, a PCF nie potępia Moskwy; sekretarz generalny , zmobilizowany od 3 września, nosi mundur. Daladier staje przed bezprecedensową sytuacją polityczną: wielka legalna partia otwarcie podważa narodowy wysiłek wojenny.
Daladier rozwiązuje PCF w trybie administracyjnym. 26 września 1939 roku dekretem z mocą ustawy Francuska Partia Komunistyczna zostaje rozwiązana administracyjnie. Cały majątek partii i organizacji powiązanych (CGT-U, Międzynarodowa Czerwona Pomoc, dzienniki „L'Humanité”, „Ce Soir”, „Regards”) zostaje zajęty. Komunistyczne gminy przechodzą pod zarząd prefektów. Od 8 października 1939 do 5 kwietnia 1940 roku zostaje aresztowanych 44 komunistycznych posłów; w tzw. „procesie Czterdziestu” przed paryskim sądem wojskowym (kwiecień 1940) zapadają wyroki od 2 do 5 lat więzienia. Sam dezerteruje ze swojej kompanii żeglugi rzecznej wojsk saperskich w Chauny w nocy z 3 na 4 października 1939 roku i 8 listopada przez Belgię i Szwecję dociera do Moskwy; sąd wojskowy w Amiens skazuje go 28 listopada 1939 roku na 6 lat więzienia za dezercję, a ułaskawiony zostaje dopiero w listopadzie 1944 roku. W czasie okupacji podziemna PCF walczy w ruchu oporu od czerwca 1941 roku (po niemieckim ataku na ZSRR), ale poszczególni komuniści walczą już od 1940 roku (, ). Decyzja Daladiera pozostaje politycznie sporna: pozbawia wysiłek wojenny istotnego poparcia społecznego i przygotowuje walkę struktur podziemnych, które zdominują ruch oporu po 1941 roku. Sam Daladier traci stanowisko szefa rządu w marcu 1940 roku, we wrześniu 1940 roku zostaje aresztowany przez reżim Vichy (proces w Riom w 1942 roku), a następnie deportowany do Buchenwaldu i Dachau. Przeżywa i po wojnie wraca do polityki.
T01-047