, 71 lat, od 1899 roku jest teoretykiem Action française – monarchista, nacjonalista, antysemita, tradycyjnie antyniemiecki. Jego dziennik „L’Action française” należy do najbardziej wpływowych dzienników opinii francuskiej radykalnej prawicy. 3 września 1939 roku Maurras i jego zespół (, , ) muszą zdecydować o linii redakcyjnej wobec wojny.
Stanowisko Maurrasa przed 1939 rokiem: zajadle antyniemiecki (rewanż za lata 1870–1871, kulturowy antyprotestantyzm), prowłoski (Mussolini uchodzi za wzór do naśladowania), radykalnie antysowiecki, wojujący antysemita. Wojna Francji i Wielkiej Brytanii z Niemcami powinna teoretycznie ustawić Maurrasa po stronie rządu Daladiera. Ale Maurras nienawidzi równie mocno: parlamentarnej Republiki (którą uważa za zdegenerowaną); socjalistów i komunistów (których oskarża o cyniczne podżeganie do wojny); żydowskich uchodźców z Niemiec (którym zarzuca, że pchnęli Francję do wojny).
W czasie dziwnej wojny Maurras jest rozdarty: poprzeć bez zastrzeżeń narodowy wysiłek wojenny, czy nadal piętnować Republikę i znienawidzony rząd Daladiera? Rozwiązanie PCF, którego się domagał, zostało właśnie ogłoszone.
Maurras musi wybrać redakcyjną linię ataku na najbliższe miesiące.
Maurras uprawia lojalną krytykę: popiera wysiłek wojenny, atakując jednocześnie „wrogów wewnętrznych”. Jego artykuły wstępne od września 1939 do maja 1940 roku wahają się między poparciem dla armii a atakami na rząd. Tematy: „piąta kolumna” (Żydzi, komuniści i masoni oskarżani o spiskowanie na rzecz klęski), „republikański upadek” (parlamentaryzm oskarżany o nieudolność), „Front Ludowy wciąż na ustach” (rewanż za rok 1936). Na początku 1941 roku Maurras wita objęcie władzy przez Pétaina w lipcu 1940 roku jako „boską niespodziankę” – sformułowanie, które przylgnie do jego nazwiska. W czasach Vichy staje się jednym z ideologów reżimu, popiera ustawę o statusie Żydów z października 1940 roku, opowiada się za Rewolucją Narodową. Po Wyzwoleniu we wrześniu 1944 roku zostaje aresztowany, w styczniu 1945 roku sądzony w Lyonie za „porozumiewanie się z wrogiem” i skazany na dożywotnie więzienie. Przy ogłoszeniu wyroku woła: „To rewanż Dreyfusa!” Karę odbywa w Clairvaux. Ułaskawiony ze względów zdrowotnych w 1952 roku, umiera kilka miesięcy później w wieku 84 lat. Jego postawa w czasie dziwnej wojny uosabia ideologiczną ślepotę części francuskiej inteligencji.
T02-038