, gubernator Banku Francji od lipca 1937 roku, w maju 1939 roku nakazał skoncentrować całe zapasy złota na południe od Loary i na zachód od Cevennów; ostatnie transporty kończą się w pierwszych dniach września. Ponad 2 000 ton złota spoczywa teraz w oddziałach w głębi kraju.
W listopadzie 1939 roku Roosevelt wywalcza w Kongresie zasadę „cash and carry”: państwa wojujące mogą kupować w Stanach Zjednoczonych broń, o ile płacą gotówką, w dolarach lub złocie, i same ją przewożą. Francja, która chce amerykańskich samolotów i sprzętu, musi mieć czym płacić za zamówienia za oceanem, gdzie znajduje się tylko 40 ton jej złota.
Każda przesyłka musiałaby płynąć na krążownikach i pancernikach francuskiej marynarki wojennej, pod groźbą ataków U-Bootów. W przypadku Ameryki, ponieważ okręt wojenny państwa wojującego nie może przebywać w porcie neutralnym dłużej niż 24 godziny, trzeba by wyładować złoto w , w będącej w stanie wojny Kanadzie, a stamtąd dostarczyć je do Banku Rezerwy Federalnej w Nowym Jorku. Londyn leży bliżej, ale w zasięgu niemieckich bombowców.
Fournier musi wybrać, gdzie ulokować złoto: zatrzymać większość we Francji i w imperium kolonialnym, wysyłając tylko to, co niezbędne; powierzyć część Bankowi Anglii w Londynie; albo wysyłać je partiami do Nowego Jorku przez , aby zabezpieczyć zakupy broni.
Fournier wysyła złoto partiami do Nowego Jorku przez . Między listopadem 1939 a marcem 1940 roku przez Atlantyk płynie 350 ton: 100 ton opuszcza Tulon 14 listopada 1939 roku, 100 ton wypływa z Brestu 13 grudnia na pancerniku „”, a 150 ton opuszcza Tulon 12 marca 1940 roku. Zasada jest taka, by wysłać dość, aby zabezpieczyć kontrakty, ale nie tyle, by złoto stało się środkiem nacisku na francuskie decyzje. Niemiecka ofensywa z maja 1940 roku przyspiesza ewakuację reszty: kolejne konwoje docierają do i Casablanki; krążownik „”, który wypłynął z Brestu 11 czerwca z 254 tonami, zostaje z rozkazu Darlana skierowany do ; a pozostałe 736 ton opuszcza Brest w kierunku Dakaru, po czym złoto trafia do ukrycia w w Sudanie Francuskim. W sumie około 2 080 ton umyka Niemcom i zostaje zablokowane do końca wojny. Jedyna strata dotyczy złota belgijskiego powierzonego Francji, które Vichy wydaje Reichsbankowi: po wojnie zwraca Belgii jej złoto, a sam odzyskuje tylko część. Fournier odchodzi z Banku pod koniec sierpnia 1940 roku, a we wrześniu obejmuje prezesurę SNCF.
T02-060