Le Creusot to serce Schneider et Cie: wielkie piece, stalownie, kuźnie, produkcja artylerii i pancerzy. Gdy w czerwcu 1940 roku Niemcy po przełamaniu frontu pędzą na południe, zakład pustoszeje – personel zostaje zgromadzony, a kursujące ciężarówki wywożą niedokończone elementy i archiwa do Nièvre, Bordeaux i zamku Apremont.
15 czerwca do Le Creusot przybywają oficerowie resortu uzbrojenia, którzy mają zorganizować przeniesienie i zniszczenia w zakładach metalurgicznych. Wielkich pieców i walcowni nie da się przenieść; można je za to uszkodzić, by nie wpadły w ręce wroga w całości.
Zarząd musi zdecydować w ostatnich godzinach przed okupacją, której nadejścia oczekuje się lada chwila. Zniszczyć jedyny we Francji zakład tego rodzaju, przenieść go w miarę możliwości do strefy, która, jak się ma nadzieję, pozostanie wolna, czy zachować go w całości, licząc na wznowienie pracy – każda z dróg rozstrzyga o przyszłości firmy i jej tysięcy robotników.
Zarząd postanawia zachować zakład w nienaruszonym stanie. Nie zostaje wydany żaden rozkaz zniszczenia wielkich pieców ani instalacji: zarząd ogranicza się do ewakuacji niedokończonych elementów, papierów wartościowych i archiwów (biura konstrukcyjne przeniesione do Saint-Honoré-les-Bains, papiery wartościowe ukryte w zamku Apremont-sur-Allier), podczas gdy zarządca wyjeżdża do Bordeaux. Wojska niemieckie zajmują Le Creusot 17 czerwca 1940 roku o 12:30 i żądają, by linia demarkacyjna objęła miasto strefą okupowaną. Zakład otwiera bramy już 7 lipca 1940 roku, zatrudniając około 2 500 robotników, a potem szybko przyjmuje niemieckie zamówienia – wchodząc na drogę produkcji pod kontrolą okupanta. , zarządca, wraca do paryskiej siedziby 10 lipca, by negocjować z władzami niemieckimi.
T04-152