Lato 1940 roku. Po klęsce Francji Lotaryngia zostaje faktycznie włączona do Rzeszy, a jej huty, należące do najpotężniejszych w Europie, przechodzą pod administrację niemiecką. 12 lipca 1940 roku upoważnia Hermanna Röchlinga, właściciela saarskich hut w Völklingen, do przejęcia kontroli nad zakładami rodziny de Wendel w Hayange, Moyeuvre i Jœuf. Bracia de Wendel zostają wypędzeni z Lotaryngii w ciągu 48 godzin.
Röchling, który ze swojej Carlshütte w pobliskim Thionville od dziesięcioleci spogląda łakomie na te zakłady, wreszcie trzyma w ręku perłę lotaryńskiego hutnictwa. Aparat państwa nazistowskiego ma jednak własne plany: Reichswerke Hermann i koncern Flicka domagają się swojej części przemysłowego łupu z podbitych terytoriów.
Röchling musi zdecydować, jaką drogę obrać wobec skonfiskowanych zakładów, wiedząc, że jako zarządca nie jest ich właścicielem, a ostatnie słowo należy do Göringa.
Röchling usiłował trwale przyłączyć huty de Wendel do swojego imperium stalowego (włączyć Hayange do Carlshütte w Thionville) i przysiągł zniszczyć interesy rodziny de Wendel. zarządził jednak podział zakładów mozelskich na 3 części: niektóre zwrócono dawnym właścicielom, inne przydzielono Reichswerke Hermann , jeszcze inne koncernowi Friedricha Flicka. Röchling gwałtownie protestował, ale jego skargę oddalono: w styczniu 1941 roku stracił kontrolę nad Mozelą i zachował jedynie departament Meurthe-et-Moselle. Skazany po wojnie, został uznany winnym między innymi grabieży przemysłowej na okupowanych terytoriach i masowego wykorzystywania pracy przymusowej.
T04-165