22 czerwca 1940. Rozejm zostaje podpisany. Artykuł 13 konwencji oddaje sieć kolejową strefy okupowanej, czyli dwie trzecie SNCF, do całkowitej dyspozycji niemieckiego szefa transportu, który ustala jej priorytety. Pociągi wojskowe Wehrmachtu mają pierwszeństwo przed wszystkim innym.
Francuscy kolejarze nadal obsługują tory, ale pod nadzorem funkcjonariuszy Reichsbahn. Już latem okupant rekwiruje tabor: pierwszy rozkaz obejmuje 1 000 lokomotyw i 35 000 wagonów.
Dyrekcja generalna, kierowana przez Roberta Le Besnerais, musi ustalić oficjalną linię postępowania dla całego przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy kraj jest rozcięty na 2 części, a personelowi grożą niemieckie sankcje.
Dyrekcja SNCF zdecydowała się „lojalnie” stosować artykuł 13: francuscy kolejarze nadal obsługiwali sieć pod niemiecką kontrolą i realizowali przewozy żądane przez okupanta, także wojskowe. Ta polityka państwowej kolaboracji kolejowej trwała do 1944 roku i obejmowała przewóz wojsk, robotników przymusowych w ramach STO, a później deportowanych. Akty oporu i sabotażu, jak przekierowanie wagonów do strefy wolnej przez kolejarzy Bergera i Jardiniera w Poitiers już 23 czerwca 1940 roku, były dziełem jednostek i siatek, nigdy polityką dyrekcji. Po Wyzwoleniu Le Besnerais został odsunięty od SNCF przez przeniesienie na wcześniejszą emeryturę.
T04-160