, dawny socjalista, który przeszedł na pozycje „neosocjalizmu”, jest merem Bordeaux od 1925 roku. 12 czerwca 1940 roku jego miasto ma się stać wbrew własnej woli stolicą Francji: rząd, który uciekł z Paryża do Tours, przeniesie się tu 14 czerwca, a za nim parlamentarzyści, ambasady i kolejne fale uchodźców z Północy.
W normalnych czasach Bordeaux liczy około 260 000 mieszkańców. W ciągu tygodnia ludność rośnie do 600 000, a może nawet 800 000. Szpital Pellegrin pęka w szwach, piekarnie świecą pustkami, benzyna jest racjonowana, a wielkie hotele (Splendid, Normandie) są pełne. Marquet musi w ciągu 48 godzin zakwaterować ministerstwa, ulokować tłum i wyżywić miasto, którego liczba mieszkańców się potroiła.
Ministerstwa żądają lokali, uchodźcy napływają tysiącami, a wszędzie brakuje środków. Marquet, stojący na styku samorządu miejskiego i rozbitej władzy państwowej, musi wybrać metodę: zarekwirować wszystko, skierować strumień uchodźców na południe albo pozwolić, by rynek sam się zorganizował.
Marquet sięgnął przede wszystkim po rekwizycje: hotele, szkoły i budynki publiczne zajęto na potrzeby ministerstw, parlamentarzystów i części uchodźców w mieście przepełnionym ponad miarę. 23 czerwca sam wszedł do rządu Pétaina jako minister stanu, a 27 czerwca został ministrem spraw wewnętrznych. Jego droga skręciła wówczas ku kolaboracji: po wyzwoleniu Francji, w 1948 roku, skazano go na 10 lat degradacji narodowej. Wydarzenia w Bordeaux w czerwcu 1940 roku pokazały, jak załamanie militarne dezorganizowało całe zaplecze i jak miejscowi notable musieli w ciągu kilku dni rozstrzygać o losie setek tysięcy ludzi.
T04-015