Maj 1940: minister uzbrojenia wysyła Louisa Renaulta do Stanów Zjednoczonych, by przyspieszyć produkcję czołgów. Pod jego nieobecność armia niemiecka zalewa kraj. 24 czerwca dowództwo wojskowe postanawia tymczasowo zająć zakłady; 26 czerwca do Billancourt wprowadzają się 3 komisarze z koncernu Daimler-Benz i rekwirują warsztaty, by naprawiać pojazdy pancerne zdobyte w kampanii francuskiej.
23 lipca 1940 roku Renault wreszcie wraca do Paryża. Zastaje swoje zakłady pod kontrolą wroga: samochody osobowe są zakazane, okupant domaga się ciężarówek i sprzętu dla swojej logistyki. Właściciel musi zdecydować, co zrobić ze swoimi warsztatami, robotnikami i maszynami.
postanawia wznowić produkcję i wykonywać niemieckie zamówienia (ciężarówki, sprzęt), jednocześnie okazując wyraźną „złą wolę”: powołuje się na braki energii, surowców i siły roboczej, by ograniczać wielkość dostaw, które stale rozczarowują Niemców. Odmawia natomiast naprawy ich czołgów. Ta wymuszona kolaboracja gospodarcza przyniesie mu po Wyzwoleniu aresztowanie za kolaborację; umiera w areszcie w październiku 1944 roku, a jego zakłady zostają znacjonalizowane rozporządzeniem z 16 stycznia 1945 roku, co daje początek państwowemu przedsiębiorstwu Régie Renault.
T04-161