Lato 1940. Francja jest pokonana, Paryż okupowany. Wielkie zakłady samochodowe przechodzą pod kontrolę niemieckich władz, które domagają się ciężarówek do zaopatrywania Wehrmachtu. , który stoi na czele Citroëna od śmierci Pierre'a Michelina pod koniec 1937 roku, dostaje rozkaz uruchomienia linii na quai de Javel na potrzeby Rzeszy.
Otwarta odmowa grozi po prostu rekwizycją zakładu, aresztowaniem i bezrobociem tysięcy robotników. Posłuszne wykonywanie poleceń oznacza zbrojenie okupanta. Boulanger, weteran lat 1914–1918, już teraz odmawia spotkań z niemieckimi wysłannikami inaczej niż przez pośredników.
Między uległością, otwartym sprzeciwem a bardziej dwuznaczną drogą szef Citroëna musi zdecydować, wiedząc, że stawką jest zarówno przetrwanie firmy, jak i jego sumienie.
Boulanger wybrał trzecią drogę: pozory współpracy połączone z dyskretnym i systematycznym sabotażem. Zorganizował „pracę w zwolnionym tempie” i dostarczał Niemcom celowo ograniczoną liczbę pojazdów. Przede wszystkim miał podobno kazać przesunąć znacznik poziomu oleju na miarkach ciężarówek przeznaczonych dla Wehrmachtu: znacznik umieszczony zbyt nisko prowadził do niedolewania oleju, a w rezultacie do zatarcia silników po kilkuset kilometrach, bez wzbudzania wśród niemieckich mechaników podejrzeń o sabotaż. Boulanger odmówił spotkania z Ferdinandem Porsche. Jego nazwisko figurowało na niemieckiej czarnej liście „wrogów Rzeszy” przeznaczonych do aresztowania, odnalezionej podczas wyzwolenia Paryża w 1944 roku.
T04-163