Bank Francji dysponuje jedną z największych rezerw złota na świecie, gwarancją waluty narodowej i nerwem wojny. Wiosną 1940 roku niemieckie przełamanie pod Sedanem zmienia odległe zagrożenie w pilną konieczność: złoto złożone w paryskich skarbcach może wpaść w ręce wroga.
Przewiezienie takiego skarbu to nie drobiazg. Każda tona wymaga konwojów, statków, eskorty, a najmniejszy błąd może wydać metal najeźdźcy albo pogrążyć go w morzu.
Zarząd Banku musi rozstrzygnąć, i to szybko. Zatrzymać złoto pod ręką, rozproszyć je w głębi kraju czy spróbować wysłać poza zasięg Niemiec kosztem niezwykle ryzykownej wyprawy: każda opcja przesądza o finansowej przyszłości Francji.
Bank Francji wybiera ewakuację poza zasięg Niemiec. Jeszcze przed kampanią 1940 roku i w jej trakcie większość rezerw jest przewożona konwojami morskimi za granicę: do Stanów Zjednoczonych, Kanady, a przede wszystkim do kolonii, zwłaszcza do Dakaru, a następnie w głąb Afryki (część złota trafi ostatecznie do Kayes w Sudanie Francuskim). Część pozostaje ukryta w metropolii. Pod okupacją Vichy będzie musiało oddać złoto tytułem kosztów okupacji i przekazać Niemcom złoto złożone w depozycie (w tym złoto belgijskie), co da początek długiemu powojennemu sporowi.
T03-164