W połowie czerwca 1940 roku rząd francuski, który schronił się w Bordeaux, jest rozdarty. Armia jest w pełnej rozsypce, Paryż upadł. Na Radzie Ministrów ścierają się 2 obozy. Premier chce prowadzić wojnę dalej, w razie potrzeby z Afryki Północnej i z imperium, opierając się na nietkniętej flocie i brytyjskim sojuszniku. Marszałek Pétain i generał Weygand chcą natomiast prosić o rozejm, uznając sytuację wojskową za beznadziejną i nie chcąc opuszczać terytorium kraju.
Stawka jest ogromna. Kontynuowanie walki na terytoriach imperium to ocalenie suwerenności i honoru, ale oddanie metropolii okupacji i niewiadomej. Prośba o rozejm to powstrzymanie rzezi i zachowanie kontroli nad częścią kraju, ale też wyjście z wojny i oddanie się na łaskę zwycięzcy.
Rząd musi rozstrzygnąć. Może poprosić Niemcy o rozejm. Może prowadzić wojnę dalej z Afryki Północnej, z flotą i imperium. Może też szukać drogi pośredniej (zawieszenia broni o charakterze wojskowym bez kapitulacji politycznej, na wzór holenderski). Od tego wyboru zależy cały los Francji.
Zwycięża obóz rozejmu: 16 czerwca Reynaud podaje się do dymisji, a prezydent Lebrun wzywa Pétaina, który natychmiast prosi Niemcy o rozejm. Rozejm podpisany 22 czerwca w Rethondes dzieli Francję na strefę okupowaną i „wolną”, utrzymuje rząd w Vichy i oddaje kraj pod niemiecką kuratelę. Kontynuowanie walki, za którym opowiadają się Reynaud, Mandel i de Gaulle, zostaje odrzucone; niektórzy parlamentarzyści spróbują jednak dotrzeć do Afryki Północnej (na statku Massilia). Wybór rozejmu otwiera drogę reżimowi Vichy i kolaboracji, podczas gdy de Gaulle z Londynu wygłasza apel o dalszą walkę.
T04-104