Belgijskie lotnictwo wojskowe, skromne i częściowo wyposażone w przestarzały sprzęt, ma jednak kilka nowoczesnych samolotów. O świcie 10 maja 1940 Luftwaffe przeprowadza masowe uderzenia na lotniska w Belgii, Holandii i Francji, chcąc zniszczyć lotnictwo przeciwnika na ziemi, zanim w ogóle wystartuje.
Belgijskie dowództwo wie, przynajmniej teoretycznie, że niespodziewany atak będzie wymierzony w jego lotniska. Kluczowa kwestia to rozproszenie. Trzymanie samolotów skupionych na głównych bazach ułatwia obsługę i użycie, ale czyni z nich idealne cele. Rozproszenie ich na polowych lotniskach chroni je, lecz dezorganizuje obsługę techniczną i dowodzenie.
Dowództwo może zawczasu rozproszyć samoloty po lotniskach zapasowych, by uchronić je przed bombardowaniem. Może utrzymać je skupione na bazach, by móc użyć ich szybko i masowo. Może też spróbować postawić je w stanie gotowości do startu już przy pierwszych alarmach. Los małego belgijskiego lotnictwa rozstrzyga się w pierwszych minutach wojny.
Ochrona okazuje się niewystarczająca, bo samoloty pozostają skupione na bazach: rankiem 10 maja uderzenia Luftwaffe niszczą na ziemi, na lotniskach, dużą część belgijskiego lotnictwa, zanim zdąży zareagować. Podobny los spotyka część lotnictwa holenderskiego i alianckiego. Pozbawiona osłony z powietrza belgijska obrona jest osłabiona od samego początku. Nieliczne belgijskie maszyny, którym udaje się wystartować, walczą dzielnie, ale nie mogą wywrzeć wpływu na przebieg walk. Zniszczenie lotnictwa na ziemi, podstawowa zasada pierwszej fazy nowoczesnej ofensywy powietrznej, odbiera obrońcom decydujący atut już w pierwszych godzinach.
T03-098