Na początku sierpnia 1940 roku Królewskie Siły Powietrzne liczą ponad 8 000 polskich żołnierzy lotnictwa na brytyjskiej ziemi – największy zagraniczny kontyngent w całym lotnictwie alianckim. Uciekli z Polski, najechanej przez Niemcy, a potem przez ZSRR, a następnie z Francji, gdzie wielu z nich zdążyło już walczyć. 2 sierpnia w RAF Northolt formuje się , nazwany imieniem bohatera narodowego Tadeusza Kościuszki; jego piloci latają na Hurricane'ach.
Lotnicy ci mają paradoksalną reputację. Są zaprawieni w boju: stawiali czoła Luftwaffe w 1939 roku i znają prawdziwą walkę, czego brakuje wielu młodym Brytyjczykom. Ale sztab uważa ich za niezdyscyplinowanych – bariera języka angielskiego, nieznane procedury radiowe, zasady strzelania i szyki odmienne od stosowanych w RAF. Przede wszystkim ich kraj został rozczłonkowany przez Hitlera i Stalina, a to „płonące pragnienie zemsty” niepokoi dowódców dbających o dyscyplinę taktyczną.
Bitwa o Anglię wchodzi w fazę decydującą i liczy się każdy wyszkolony pilot. Brytyjskie dowództwo musi zdecydować, co zrobić z tymi świeżo sformowanymi polskimi dywizjonami.
Dowództwo najpierw zatrzymuje pilotów na szkoleniu, dopóki nie opanują angielskiego i procedur RAF, aż pewien incydent przesądza o skierowaniu ich do walki. pozostaje na szkoleniu do 30 sierpnia: tego dnia, podczas lotu treningowego, Polak dostrzega samoloty wroga, bez zezwolenia opuszcza szyk i zestrzeliwuje niemiecki bombowiec. Już następnego dnia dywizjon zostaje uznany za operacyjny. W ciągu 6 tygodni zgłasza 126 potwierdzonych zwycięstw powietrznych – najlepszy wynik spośród wszystkich dywizjonów myśliwskich w bitwie o Anglię – przy jednych z najniższych strat. Ich wyniki wymuszają szacunek początkowo niechętnego dowództwa. Wkład polski (około 145 pilotów, czyli 5% pilotów myśliwskich w szczytowym momencie bitwy) stanie się jednym z symboli wysiłku alianckiego; wejdzie do legendy RAF.
T04-061