Główny marszałek lotnictwa , 58 lat, dowodzi Fighter Command Królewskich Sił Powietrznych od 1936 roku. Z wykształcenia inżynier, tak małomówny, że przylgnął do niego przydomek „Stuffy” („sztywniak”), spędził 4 lata na budowie zintegrowanego systemu obrony powietrznej opartego na radarze przybrzeżnym i ośrodkach kontroli – narzędziu, na którym miała spoczywać cała obrona wyspy.
Od rozpoczęcia niemieckiej ofensywy 10 maja rząd francuski bez ustanku domaga się coraz większej liczby dywizjonów myśliwskich. Dowding oddał już kontynentowi część Hurricane'ów i zorganizował osłonę z powietrza dla ewakuacji z Dunkierki, zakończonej 4 czerwca. Ale jego rezerwy topnieją: w maju RAF stracił setki maszyn, a Wielka Brytania nie doświadczyła jeszcze żadnego bezpośredniego bombardowania.
8 czerwca Francja wchodzi w „fazę 2”: Wehrmacht przekroczył Sommę i jest już tylko około 30 kilometrów od Rouen. Reynaud błaga Londyn, by rzucił do boju wszystko. Churchill skłania się raczej ku wzmocnieniu frontu. Dowding musi powiedzieć Gabinetowi Wojennemu, ile dywizjonów jest jeszcze gotów narazić po drugiej stronie kanału La Manche.
Dowding w rzeczywistości zgadza się na ograniczone, symboliczne wsparcie, zarazem pisemnie domagając się zaprzestania wykrwawiania sił, choć długo trzymał się linii bliskiej zwykłej odmowie. Już 16 maja skierował do Gabinetu słynny list, w którym oszacował na 52 liczbę dywizjonów niezbędnych do przetrwania wyspy i ostrzegł, że poza tym progiem „klęska Francji pociągnie za sobą klęskę Wielkiej Brytanii”. 8 czerwca Churchill każe mimo to wysłać 2 dywizje i kilka dodatkowych środków lotniczych, ale krwotok myśliwców zostaje zatrzymany. Zachowane dywizjony – około 25 jednostek operacyjnych utrzymanych na wyspie – staną się kręgosłupem obrony w bitwie o Anglię. Odwołany w listopadzie 1940 roku mimo zwycięstwa, Dowding zostanie później zrehabilitowany; historycy w dużej mierze przypisują twardości jego czerwcowej postawy to, że zwycięstwo stało się możliwe.
T04-060