Belgijska obrona Ardenów opiera się na dawnym rachunku: masyw uchodzi za trudny, a armia nie zamierza się w nim wykrwawiać. Strzelcy Ardeńscy i kawaleria są tam rozmieszczeni jako osłona; mają niszczyć mosty i drogi, a potem szybko wycofać się na główną pozycję umocnioną (kanał Alberta, linia K-W), gdzie rozegra się prawdziwa bitwa.
Rankiem 10 maja 1940 roku niemiecki atak spada dokładnie tam, gdzie teren uważano za nieprzydatny do natarcia. Sztab musi zdecydować o tempie odwrotu. Szybkie wycofanie jednostek osłonowych oszczędza siły dla pozycji głównej, ale oddaje niemal bez walki teren, na którym garstka zdeterminowanych ludzi mogłaby zyskać cenne godziny. Pozwolenie im na jak najdłuższe opóźnianie nieprzyjaciela zdezorganizowałoby natomiast natarcie Panzerów – za cenę ryzyka poświęcenia odciętych oddziałów.
Łączność jest już zła, a rozkaz, jakikolwiek by był, nie dotrze wszędzie. Od tego wyboru zależy zdolność armii belgijskiej – i aliantów, którzy szykują się do wkroczenia do Belgii – do zyskania czasu wobec pancernego naporu z Ardenów.
Dowództwo szybko wycofało jednostki ku pozycji głównej, by oszczędzić siły: rozkaz odwrotu wydano już rano. Z powodu zerwanej łączności kilka oddziałów go jednak nie otrzymało – a te, które pozostały, jak kompania z Bodange, opóźniły Panzery znacznie bardziej, niż przewidywano. Epizod wywołał po wojnie spór: czy zbyt pospieszny odwrót nie zmarnował obronnej wartości Ardenów, gdzie zorganizowany opór mógłby poważnie spowolnić przełamanie ku Mozie? Szybkość załamania się obrony francuskiej pod Sedanem nadała z perspektywy czasu wagę tej krytyce.
T03-089