Wicemarszałek lotnictwa , Nowozelandczyk, dowodzi 11 Grupą Myśliwską Fighter Command, która osłania Londyn i południowy wschód – najbardziej narażony sektor bitwy o Anglię. Od tygodni musi bronić tego kluczowego rejonu ograniczonymi środkami, dbając zarazem, by jego dywizjony nigdy nie zostały zaskoczone na ziemi.
Jego taktyka budzi spory. W sąsiedniej 12 Grupie Leigh-Mallory i as są orędownikami „Big Wing”: zebrania kilku dywizjonów w potężną masę przed uderzeniem. Inni uważają, że takie ugrupowanie formuje się zbyt wolno, by obronić Londyn na czas, i opowiadają się za szybszą reakcją.
15 września Luftwaffe przypuszcza swój największy skoncentrowany szturm na stolicę – w ciągu dnia około 1 500 maszyn. Churchill, który przyjechał do sali operacyjnej w Uxbridge, by obserwować jej pracę, pyta Parka, jakie rezerwy mu jeszcze zostały. Park musi w ciągu kilku minut zdecydować, jak użyć swoich sił: rzucić wszystko od razu, zachować rezerwę czy wezwać masowe wsparcie 12 Grupy, ryzykując, że przybędzie za późno.
Park wysyła myśliwce małymi formacjami, w odstępach, swoją zwykłą metodą, wzywając na pomoc 12 Grupę: rzuca dywizjony do walki kolejnymi falami i sięga po posiłki 10 i 12 Grupy. Zapytany przez Churchilla o rezerwy, odpowiada: „Nie ma żadnych” – ale tym razem przemyślane ryzyko się opłaca. Niemieckie bombowce, nękane od wybrzeża aż po Londyn, zrzucają bomby w rozproszeniu; Luftwaffe ponosi ciężkie straty i odkrywa, że RAF, który miał być wykrwawiony, wystawia jeszcze setki myśliwców. 2 dni później Hitler odracza inwazję. 15 września zostaje „Battle of Britain Day”. Spór o Big Wing zatruje okres po bitwie i przyczyni się do odsunięcia Dowdinga i Parka, mimo że to oni byli twórcami obronnego zwycięstwa.
T05-005