Malta, niewielka brytyjska wyspa pośrodku Morza Śródziemnego, między Sycylią a Afryką, jest strategicznym kluczem: z jej portów i lotnisk można uderzać w konwoje zaopatrujące Oś w Libii. Po rajdzie na Tarent jej znaczenie tylko wzrosło – a wraz z nim zawziętość wroga.
W styczniu 1941 roku przybycie niemieckiego na Sycylię zmienia wszystko. Gdy ciężko uszkodzony lotniskowiec Illustrious chroni się w Wielkim Porcie Valletty, by przejść naprawę, Stukasy rzucają się na niego i na miasto: zaczyna się to, co Maltańczycy nazywają „Illustrious Blitz”. Bombardowania nasilają się, godząc w stocznie, lotniska i dzielnice portowe, jedne z najgęściej zaludnionych w Europie.
Maltańczycy – dokerzy, rodziny, zespoły obrony cywilnej – muszą żyć pod tym gradem bomb. Codzienne pytanie jest konkretne: dalej pracować przy naprawach Illustrious i utrzymywać funkcjonowanie wyspy pod bombami; chronić się stale w głębokich schronach wykutych w wapiennej skale; albo ewakuować ludność dzielnic portowych w głąb wyspy.
Maltańczycy dalej pracują i utrzymują życie wyspy pod bombami, jednocześnie szukając schronienia: robotnicy Wielkiego Portu naprawiają Illustrious pod atakami – okrętowi udaje się wypłynąć do Aleksandrii, a potem do Stanów Zjednoczonych – podczas gdy ludność noc po nocy schodzi do schronów-jaskiń w maltańskiej skale, jednych z najbezpieczniejszych w Europie. „Illustrious Blitz” ze stycznia 1941 roku to dopiero preludium: Malta zniesie jedno z najintensywniejszych i najdłuższych bombardowań wojny, aż do 1942 roku. Wyspa jednak wytrwa, zaopatrywana za wysoką cenę przez bohaterskie konwoje, i nadal będzie wykrwawiać linie Rommla. W 1942 roku król nada Krzyż Jerzego całej wyspie – przypadek jedyny w swoim rodzaju – w uznaniu wytrzymałości jej ludności.
T06-021