Coventry, przemysłowy ośrodek Midlands, skupia fabryki zbrojeniowe, lotnicze i obrabiarek. W nocy z 14 na 15 listopada 1940 roku Luftwaffe rozpoczyna przeciw niemu operację Moonlight Sonata: ponad 400 bombowców, kierowanych sygnałami radionawigacyjnymi, ma zniszczyć miasto jednym skoncentrowanym uderzeniem – to pokaz „wojny radiowej” i bombardowania obszarowego.
Średniowieczne miasto, o gęstej zabudowie i starych domach, jest szczególnie bezbronne. Pierwsze fale zrzucają bomby zapalające, które wzniecają niezliczone pożary; kolejne dokładają bomby burzące, które utrudniają pracę ratownikom i podsycają burzę ogniową. Gdy pękają wodociągi, zaczyna brakować wody.
Tej nocy służby obrony cywilnej – strażacy, wardeni ARP, sanitariusze – mierzą się z pożarem, który przerasta ich możliwości. Czy rozproszyć ekipy, by uratować jak najwięcej istnień w dzielnicach mieszkalnych, skupić wysiłek na fabrykach zbrojeniowych uznanych za priorytet, czy wycofać się, by oszczędzić ratowników wobec niekontrolowanego pożaru?
Służby ratunkowe starają się przede wszystkim rozproszyć ekipy, by uratować jak najwięcej istnień w dzielnicach, ale ogrom katastrofy je przytłacza. Bombardowanie, jedno z najbardziej niszczycielskich w czasie Blitzu, zabija około 568 osób, rani setki, niszczy średniowieczne centrum i katedrę św. Michała, której ruiny staną się symbolem. Dziesiątki fabryk zostają uszkodzone, ale produkcja rusza ponownie w ciągu kilku tygodni. Naziści ukuwają czasownik coventrieren („zcoventryzować”) na określenie unicestwienia miasta. Teza, że Churchill, ostrzeżony dzięki odszyfrowanym depeszom Ultra, miał świadomie pozwolić na zniszczenie Coventry, by chronić tę tajemnicę, jest dziś w dużej mierze obalona: wywiad nie wskazał celu dość jasno i na czas. Coventry pozostaje symbolem męczeństwa miast pod bombami.
T05-023