Gubernator generalny , 61 lat, oficer saperów i gorliwy członek Braci z Plymouth, od wiosny dowodzi brytyjską kolonią Maltą. Archipelag leży w połowie drogi między Sycylią a Libią i zamyka środek Morza Śródziemnego: kto go kontroluje, może odciąć włoskie konwoje płynące do Afryki Północnej. Dobbie wie, że jego pozycja jest równie ważna, jak narażona.
Od wejścia Włoch do wojny na początku czerwca wyspa jest oblężona. Regia Aeronautica, włoskie lotnictwo, ma na Maltę zaledwie kilka minut lotu z sycylijskich lotnisk i regularnie bombarduje porty oraz pasy startowe. Do obrony powietrznej Malta długo miała zaledwie garstkę myśliwców Gloster Sea Gladiator – przestarzałych dwupłatowców wyjętych z rezerwowych skrzyń Royal Navy. Baterii przeciwlotniczych jest mało, a schronów jest za mało jak na tak gęsto zaludnioną wyspę.
Pod koniec lipca 1940 roku Admiralicja rozważa ryzykowną operację: podprowadzić z Gibraltaru stary lotniskowiec Argus, by z jego pokładu wystartował w stronę wyspy tuzin nowoczesnych myśliwców Hurricane. Manewr zmusiłby do wejścia na wody, nad którymi dominują włoskie lotnictwo i okręty podwodne. Dobbie musi powiedzieć Londynowi, czego potrzebuje jego wyspa.
Dobbie otrzymuje posiłki w postaci Hurricane'ów: operacja Hurry trwa od 31 lipca do 4 sierpnia 1940 roku. opuszcza Gibraltar, 1 sierpnia odpiera włoski atak lotniczy, a 2 sierpnia przeprowadza rajd dywersyjny na Cagliari. 12 Hurricane'ów startuje z Argusa i dociera na Maltę – to pierwsza z serii operacji „Club Run”, którymi wyspa będzie zaopatrywana w myśliwce. Posiłki umacniają wciąż szczątkową obronę powietrzną w chwili, gdy wyspa trzyma się głównie dzięki garstce Gladiatorów. Malta nigdy nie padnie: stanie się jednym z najczęściej bombardowanych miejsc wojny, a w 1942 roku otrzyma zbiorowo Krzyż Jerzego (George Cross). Dobbie pozostanie gubernatorem do 1942 roku jako symbol maltańskiego oporu, po czym zostanie odwołany z powodu wyczerpania. Obrona Malty jest uznawana za wielki sukces logistyczny wojny śródziemnomorskiej.
T04-079