W nocy z 29 na 30 grudnia 1940 roku Luftwaffe przeprowadza przeciw Londynowi jeden z najbardziej niszczycielskich nalotów zapalających Blitzu. Setki bombowców zrzucają dziesiątki tysięcy bomb zapalających na City, historyczne i finansowe serce stolicy, chcąc wzniecić powszechny pożar. Na Tamizie panuje odpływ, co częściowo pozbawia strażaków wody, a wiele biur jest zamkniętych i zaryglowanych na weekend.
Obserwator przeciwpożarowy (fire watcher) to jeden z ochotników rozstawionych na dachach – duchownych, urzędników, wolontariuszy – którzy mają wypatrywać bomb zapalających i gasić je, zanim wywołają wielki pożar. Wokół katedry Świętego Pawła, której kopuła jest symbolem Londynu, mnożą się ogniska pożarów; Święty Paweł to symbol, którego Londyn boi się stracić.
Ochotników jest niewielu, brakuje wody, a bomby spadają szybciej, niż da się je unieszkodliwiać. Każdy musi zdecydować, gdzie skierować wysiłek: chronić przede wszystkim Świętego Pawła, ratować okoliczne budynki, wciąż puste, czy schronić się przed pożarem, który wymyka się spod kontroli.
Ochotnicy i straż pożarna dają priorytet ocaleniu Świętego Pawła: Churchill dał wcześniej do zrozumienia, że katedrę należy uratować za wszelką cenę dla morale narodu, więc walczą wszędzie, gdzie mogą. Katedra Świętego Pawła zostaje uratowana – fotografia jej kopuły wyłaniającej się z dymu i płomieni stanie się emblematycznym obrazem londyńskiego oporu. Ale City leży w gruzach: całe dzielnice, kościoły Christophera Wrena, Guildhall oraz miliony książek i archiwaliów idą z dymem w tym, co prasa nazywa „drugim wielkim pożarem Londynu”, w nawiązaniu do pożaru z 1666 roku. Straty w ludziach są mniejsze niż podczas innych nalotów – bo biura były puste – ale zniszczenia materialne są kolosalne. Epizod wzmacnia obowiązkową organizację obserwatorów przeciwpożarowych w całym kraju.
T06-004