Od września 1940 Londyn i brytyjskie miasta znoszą Blitz – niemieckie bombardowania nocne. Ale bez wiedzy Brytyjczyków Luftwaffe szykuje się do przerzutu na Wschód przed inwazją na ZSRR: noc z 10 na 11 maja 1941 będzie – choć jeszcze nikt tego nie wie – ostatnim wielkim nalotem na stolicę i jednym z najcięższych.
Tej nocy pełnia księżyca i odpływ na Tamizie – który pozbawia strażaków wody – stwarzają idealne warunki dla około 500 niemieckich bombowców. Tysiące bomb zapalających i burzących spada na miasto. Izba Gmin zostaje zniszczona, opactwo Westminsterskie, Tower i British Museum ulegają uszkodzeniom; setki pożarów zlewają się w jedno.
Strażacy i pomocnicze służby obrony cywilnej (Auxiliary Fire Service, ARP wardens) zmagają się z pożogą przekraczającą ich możliwości, przy przerwanych wodociągach. Jak w najgorsze noce Blitzu, każdy musi wybrać, gdzie skierować wysiłek: chronić zabytki i budynki symboliczne; najpierw ratować życie w dzielnicach mieszkalnych i w trafionych schronach; albo powstrzymywać rozprzestrzenianie się pożarów na rejony wciąż nietknięte.
Ratownicy starali się przede wszystkim powstrzymać rozprzestrzenianie się pożarów na nietknięte rejony, nie mogąc jednak zapobiec ogromnym zniszczeniom. Noc z 10 na 11 maja 1941 przyniosła Londynowi blisko 1 400 zabitych i ponad 1 800 rannych oraz uszkodzenia tysięcy budynków, w tym serce władzy parlamentarnej. Był to najbardziej śmiercionośny nalot Blitzu na stolicę. Mimo to w następnych dniach ataki niemal ustały: Luftwaffe przerzuciła swoje jednostki na Wschód do operacji Barbarossa. W maju ucierpiały także inne miasta: Liverpool, bombardowany przez 7 nocy, od 1 do 7 maja (blisko 1 900 zabitych), oraz Belfast, gdzie łączna liczba ofiar nalotów zbliżyła się do tysiąca. Od września 1940 Blitz zabił ponad 40 000 brytyjskich cywilów. Miasto wytrzymało; mit „ducha Blitzu” czerpie z tych nocy, choć rzeczywistość składała się w równym stopniu ze zmęczenia i strachu, co ze stoicyzmu.
T07-017