Generał porucznik Sir rządzi wyspą, którą , świeżo przerzucona z Sycylii, usiłuje wymazać z mapy. Od stycznia 1942 roku naloty następują bez przerwy, dniem i nocą, na lotniska Luqa, Hal Far i Ta' Qali; ocalałe myśliwce Hurricane są niszczone na ziemi, zanim zdążą wystartować. Zapasy mąki, paliwa i amunicji topnieją w tempie, które w ciągu kilku tygodni uczyni sytuację nie do utrzymania. Ludność cywilna schroniła się w jaskiniach i katakumbach wykutych w wapieniu, a dokerzy z próbują między 2 nalotami naprawiać nieliczne statki handlowe, którym wciąż udaje się przełamać blokadę.
Dobbie staje przed pytaniem o dopuszczalną cenę. , 90 kilometrów od wybrzeży Sycylii i w połowie drogi między Gibraltarem a Aleksandrią, pozostaje jedyną brytyjską bazą zdolną atakować konwoje zaopatrujące Rommla w paliwo i czołgi. Dopóki jej okręty podwodne i Wellingtony startują, jedna trzecia statków Osi idzie na dno, zanim dotrze do Trypolisu. Lecz każdy tydzień zaciekłego oporu pochłania zapasy, których nikt jeszcze nie wie, czym zastąpić.
Dobbie może utrzymać wyspę za wszelką cenę jako bazę ofensywną przeciw wrogim konwojom, kosztem głodu i bomb; sprowadzić Maltę do postawy czysto obronnej, zawieszając wszystkie wypady ofensywne, by oszczędzić ludzi i sprzęt; albo skupić resztki zasobów na planie ewakuacji i przygotować kapitulację, jeśli konwój ratunkowy nie nadejdzie na czas.
Dobbie postanawia wytrwać. W 1942 roku przechodzi bezprzykładną gehennę: na wyspę spada ponad 15 000 ton bomb, panuje niemal głód, a konwoje ratunkowe są masakrowane na morzu. Tylko 5 z 14 statków operacji Pedestal dociera w sierpniu do , w tym na wpół zatopiony tankowiec Ohio. Ale wyspa wytrzymuje. Król Jerzy VI przyznaje jej zbiorowo Krzyż Jerzego. Okręty podwodne i samoloty stacjonujące na Malcie zatapiają w końcu ponad 40% tonażu przeznaczonego dla Rommla, przyczyniając się bezpośrednio do załamania pod El Alamein.
T10-057