Ponownie wybrany w listopadzie staje przed naglącym problemem: Wielka Brytania, samotnie walcząca z Niemcami, wyczerpuje rezerwy dewiz i wkrótce nie będzie mogła płacić gotówką za amerykańską broń, jak tego wymaga ustawa o neutralności (zasada „cash and carry”). Churchill napisał do niego długi list, w którym opisał rozpaczliwe położenie finansowe i materiałowe Wielkiej Brytanii.
Roosevelt chce utrzymać i zwiększyć pomoc dla Londynu, który uważa za pierwszą linię obrony samej Ameryki. Opinia publiczna pozostaje jednak w przeważającej części izolacjonistyczna, a przeciwnicy jakiegokolwiek zaangażowania – od senatora Wheelera po komitet America First – czyhają na najmniejszy krok w stronę wojny. Prezydent obmyślił już program Lend-Lease, który pozwoliłby dostarczać sprzęt bez natychmiastowej płatności, ale najpierw musi przygotować opinię publiczną.
29 grudnia 1940 roku Roosevelt ma wygłosić jedną z radiowych „pogawędek przy kominku”. Musi zdecydować o tonie: przedstawić pomoc dla Wielkiej Brytanii wprost jako sprawę bezpieczeństwa narodowego, zachować ostrożność, by nie alarmować izolacjonistów, albo uniknąć tematu do czasu korzystniejszej chwili.
Roosevelt przedstawia pomoc jako sprawę o żywotnym znaczeniu dla bezpieczeństwa samych Stanów Zjednoczonych. W pogawędce z 29 grudnia 1940 roku rzuca słynne hasło: Stany Zjednoczone muszą stać się „wielkim arsenałem demokracji” (the great arsenal of democracy), przekonując, że pomaganie narodom walczącym z Osią to najlepszy sposób, by wojna nie dotarła na ziemię amerykańską. Przemówienie przygotowuje opinię publiczną na ustawę Lend-Lease, którą prezydent przedstawi Kongresowi w styczniu. Tydzień później, w orędziu o stanie państwa, ogłosi „Cztery Wolności”. „Arsenał demokracji” to decydujący przełom retoryczny: dostarcza moralnych i strategicznych ram amerykańskiemu zaangażowaniu przemysłowemu, które zmieni równowagę materialną wojny na długo przed wejściem Stanów Zjednoczonych do wojny.
T06-005