Po przygotowaniu opinii publicznej hasłami „arsenału demokracji” i „Czterech Wolności” Roosevelt chce przekształcić pomoc dla Wielkiej Brytanii w trwały mechanizm. Londyn nie ma już dewiz i nie może płacić gotówką; bez nowego rozwiązania strumień amerykańskiej broni wyschnie. Rozwiązaniem obmyślonym przez prezydenta jest Lend-Lease: upoważnienie do dostarczania, pożyczania lub wydzierżawiania sprzętu wojennego każdemu państwu, którego obrona jest uznana za kluczową dla Stanów Zjednoczonych, bez natychmiastowej zapłaty.
Projekt, złożony w Kongresie 10 stycznia 1941 roku pod symbolicznym numerem HR 1776, wywołuje ogólnokrajową debatę. Izolacjoniści – komitet America First, senatorowie Wheeler i Nye, lotnik Lindbergh – widzą w nim decydujący krok ku wojnie i naruszenie uprawnień Kongresu; Wheeler przepowiada, że „zaorze on jednego młodego Amerykanina na 4”, nawiązując do plonów niszczonych w ramach polityki rolnej New Dealu.
Roosevelt musi zdecydować, jak poprowadzić walkę: zaangażować całą swoją siłę polityczną, by przeforsować ambitną ustawę, nawet za cenę zaostrzenia starcia z izolacjonistami; zmienić tekst, by uczynić go łatwiejszym do przyjęcia, ryzykując jego osłabienie; albo grać na zwłokę. Wynik rozstrzygnie o zdolności Wielkiej Brytanii do materialnego przetrwania.
Roosevelt angażuje całą swoją siłę w ambitną ustawę mimo starcia. Broni Lend-Lease słynnym obrazem sąsiada, który pożycza wąż ogrodowy temu, komu płonie dom, nie żądając od niego od razu pieniędzy. Po tygodniach debat ustawa zostaje uchwalona w marcu 1941 roku. Lend-Lease staje się decydującym instrumentem finansowym koalicji alianckiej: dostarczy Wielkiej Brytanii, a potem ZSRR i Chinom broń, żywność i surowce o wartości dziesiątek miliardów dolarów, bez konieczności natychmiastowej zapłaty. To akt, który czyni ze Stanów Zjednoczonych, wciąż neutralnych, faktyczny „arsenał” demokracji i przesądza o ich materialnym zaangażowaniu w wojnę blisko 9 miesięcy przed Pearl Harbor.
T06-023