, lat 52, jest intelektualnym architektem planu ataku przez Ardeny, który realizuje tego 10 maja 1940 roku. Pod koniec stycznia został przeniesiony na stanowisko dowódcy rezerwowego korpusu piechoty – XXXVIII Korpusu Armijnego – z dala od głównych działań, a mimo to 17 lutego przekonał Hitlera, by uderzyć przez Ardeny, a nie przez Belgię, jak chciał Halder. Halder, zirytowany podwładnym, którego zbyt chętnie słuchano, odsunął go od udziału w przełamaniu.
O 5.35 Manstein obserwuje początek ofensywy ze sztabu Rundstedta w Koblencji. Jego plan realizują w polu Guderian, Reinhardt i Hoth – nie on. Notuje każdy ruch: 7 dywizji pancernych skupionych na odcinku 80 km – koncentracja bez precedensu – wspieranych przez komandosów Brandenburczyków, którzy z zaskoczenia opanowują graniczne przejścia. Zachmurzone niebo ukrywa koncentrację przed francuskim zwiadem lotniczym; belgijscy Strzelcy Ardeńscy, wycofując się, tylko nieznacznie opóźniają kolumnę.
Niepewność pozostaje jednak całkowita. Wszystko zależy od szybkości: jeśli Gamelin i Georges zrozumieją dość wcześnie, że główny wysiłek skierowany jest nie na Belgię, lecz na Sedan, mogą jeszcze odzyskać inicjatywę. Manstein, odsunięty od dowodzenia operacyjnego i sprowadzony do roli obserwatora własnego planu, musi zdecydować, jak postąpi w najbliższych godzinach.
Manstein pozostaje na stanowisku: jako pruski oficer sztabowy nie pozwala sobie na omijanie drogi służbowej i patrzy, jak jego plan jest realizowany bez niego. Jego korpus przekracza Sommę w czerwcu i bierze udział w operacji Fall Rot, drugiej fazie kampanii. Hitler nagradza go, wysyłając w 1941 roku na Krym – zdobycie Sewastopola – a w 1942 roku mianuje go feldmarszałkiem. Odwołany w marcu 1944 po sporze strategicznym o Ukrainę, zostaje w 1949 roku skazany w Hamburgu na 18 lat więzienia za zbrodnie wojenne i już w 1953 zwolniony. Jego apologetyczne wspomnienia „Verlorene Siege” („Stracone zwycięstwa”, 1955) cieszą się wielkim powodzeniem i na trwałe kształtują legendę „czystego” Wehrmachtu. Manstein umiera w 1973 roku, w wieku 85 lat, uważany przez wielu za najlepszy mózg operacyjny armii niemieckiej.
T03-043