11 dni po wejściu Włoch do wojny musi ustalić warunki rozejmu, który Włochy narzucą Francji. Ofensywa generalna rozpoczęta tego samego dnia na froncie alpejskim kończy się fiaskiem: armia generała Olry'ego utrzymuje pozycje, a wojska włoskie prawie nie posuwają się naprzód mimo przytłaczającej przewagi liczebnej – w śniegu i mrozie wysokich dolin.
Duce marzył o wielkim łupie: Nicei, Sabaudii, Korsyce, Tunezji i Dżibuti. Krępują go jednak 2 ograniczenia. Jego zięć Ciano nalega na umiar, aby nie wpychać floty i imperium francuskiego w objęcia Brytyjczyków. Przede wszystkim zaś Hitler dał mu do zrozumienia, że nie należy żądać zbyt wiele: Rzesza chce oszczędzić przyszły rząd Vichy, by uczynić z niego uległego partnera. Hitler, który właśnie przedstawił Francji własne warunki rozejmu, zamierza zachować kontrolę nad ostatecznym rozstrzygnięciem i nie pozwolić, by sojusznik pokrzyżował jego rachuby.
Mussolini musi wybierać między maksymalistycznymi żądaniami na pokaz, które zadowoliłyby jego propagandę, a bardziej umiarkowaną linią – między apetytem na łupy, porażką ofensywy alpejskiej i stanowiskiem Berlina.
Mussolini poprzestaje na symbolicznych zdobyczach – okupacji Mentonu i strefie zdemilitaryzowanej – i dostosowuje się do Hitlera. Rozejm francusko-włoski, podpisany 24 czerwca w Villa Incisa pod Rzymem, daje Włochom tylko wąską strefę okupacyjną wokół Mentonu i 50-kilometrowy pas zdemilitaryzowany wzdłuż granicy. Żadnych aneksji we francuskiej metropolii, ani Tunezji, ani Korsyki, ani Dżibuti. Dla Duce to zamaskowane upokorzenie: wojskowo odparty w Alpach, nie zyskuje prawie nic ze zwycięstwa, do którego tak mało się przyczynił. Ta dysproporcja między głoszonymi ambicjami a skromnymi realnymi zdobyczami zapowiada trudności Włoch w następnych latach – w Grecji, a potem w Afryce.
T04-033