Oficer sztabu planowania Luftwaffe w Berlinie ma w maju 1940 roku sformułować zalecenie doktrynalne. Chodzi o coś więcej niż konkretny cel: trzeba ustalić linię postępowania w sprawie użycia sił powietrznych przeciw wrogowi.
Luftwaffe została pomyślana przede wszystkim jako lotnictwo wspierające wojska lądowe. Dysponuje jednak także flotą bombowców – Heinkel He 111, Dornier Do 17, Junkers Ju 88 – zdolnych uderzać daleko za linią frontu. Precedens istnieje: we wrześniu 1939 roku bombardowanie Warszawy zmiażdżyło oblężoną stolicę, by złamać jej opór.
2 szkoły ścierają się w sztabach. Jedna opowiada się za ograniczeniem działań bombowców do celów wojskowych: lotnisk, linii kolejowych, składów, wojsk. Druga twierdzi, że celowe uderzanie w miasta i ludność cywilną może złamać morale przeciwnika i przyspieszyć jego kapitulację – to „linia” prowadząca od Warszawy ku miastom Zachodu.
Ofensywa na Zachodzie ruszyła. Oficer musi rozstrzygnąć, jaką doktrynę zarekomendować.
Doktryna przesunęła się ku jawnemu bombardowaniu miast i uderzaniu w morale ludności cywilnej – stopniowo, krok po kroku, a nie za sprawą jednego dokumentu. 14 maja 1940 roku zbombardowano Rotterdam w trakcie rozmów o kapitulacji: zginęło około 850 osób, centrum miasta zostało zrównane z ziemią, a przyspieszona kapitulacja Holandii nastąpiła już następnego dnia. Część sztabu wyciągnęła wniosek, że terror z powietrza „się opłaca”. Od Rotterdamu po Blitz na miasta brytyjskie od września 1940 roku Luftwaffe otwarcie brała na cel ludność cywilną. Broń okazała się jednak obosieczna: Blitz pochłonął około 43 000 ofiar cywilnych, nie łamiąc Wielkiej Brytanii, a w odpowiedzi usprawiedliwił aliancką ofensywę bombową na miasta niemieckie. Spór o rzeczywistą skuteczność bombardowania terrorystycznego trwał przez całą wojnę.
T03-084