urządził swoją kwaterę polową na czas Fall Gelb w Felsennest („Gniazdo w skale”) – schronie wykutym w skałach Eifel, około 200 km od Sedanu. Stamtąd śledzi marsz Panzerów, kilka razy dziennie pochylony nad mapami.
Rankiem 17 maja Hitlera rozdzierają sprzeczne uczucia. Z jednej strony euforia: czołgi przebyły już 200 km od rubieży wyjściowych, a plan zainspirowany przez Mansteina przynosi sukces ponad wszelkie oczekiwania. Z drugiej lęk: co, jeśli Francuzi uderzą na odkryte południowe skrzydło wyłomu, jak nad Marną w 1914 roku? Pancerny korytarz jest długi i wąski, a piechota z trudem nadąża za czołgami.
Brauchitsch i Halder z dowództwa wojsk lądowych, jeszcze bardziej od niego zaniepokojeni, naciskają, by zarządził ogólny postój. O 11:00 Hitler osobiście przyjmuje w Felsennest Rundstedta; stary pruski generał, z natury ostrożny, popiera pomysł zatrzymania. Guderian natomiast chce pędzić ku kanałowi La Manche. Hitler musi wybierać między impetem a bezpieczeństwem.
Hitler zarządził ogólny postój, z ostrożności wobec południowego skrzydła. Około południa 17 maja nakazał generalne wstrzymanie Panzerów – pierwszy Haltbefehl tej kampanii. Guderian, powiadomiony przez radio po południu, wpadł we wściekłość i jeszcze tego samego wieczoru poprosił o dymisję. Rundstedt uspokoił go, proponując formułę „rozpoznania bojem”, która faktycznie pozwalała kontynuować natarcie; Hitler zatwierdził ją niechętnie. Postój z 17 maja trwał tylko około 24 godzin i niewiele kosztował, bo Guderian go obszedł. Ujawnił jednak głęboki niepokój Hitlera – ten sam, który wywołał drugi Haltbefehl, pod Dunkierką 24 maja, o znacznie cięższych skutkach. Hitler wyciągnął z 1940 roku wniosek, że jego generałowie są zbyt bojaźliwi, a to przekonanie podsyciło jego zgubne ingerencje pod Stalingradem w 1942 roku i pod Kurskiem w 1943 roku. Epizod w Felsennest ilustruje stałe napięcie między śmiałością dowódców Panzerów a ostrożnością najwyższego dowództwa.
T03-050