Latem 1940 roku umiera , a kierownictwo największego przedsiębiorstwa Clermont-Ferrand przejmuje jego zięć , wspierany przez Pierre’a Boulangera. Komisja rozejmowa ustala wówczas kwoty produkcji: większość opon firmy trafi do okupanta.
W fabryce pracuje około 10 000 osób. Wstrzymanie produkcji w proteście przeciw dostawom dla okupanta oznaczałoby zamknięcie hal i bezrobocie tysięcy rodzin. Jednocześnie wśród robotników, inżynierów, a nawet w samej rodzinie Michelinów tworzą się siatki ruchu oporu, które domagają się sabotażu instalacji.
Zarząd musi wybrać między dalszym działaniem zakładu, zamknięciem go w geście odmowy a umyślnym zniszczeniem, jakiego żąda konspiracja.
Zarząd Michelin pod kierownictwem Roberta Puiseux postanowił kontynuować legalną produkcję opon (której większość trafiła do Niemiec za pośrednictwem komisji rozejmowej) i konsekwentnie odmawiał sabotowania własnych zakładów, jak żądał ruch oporu, aby ocalić majątek produkcyjny i miejsca pracy. Opór był dziełem indywidualnych inicjatyw robotników, inżynierów i członków rodziny (, aresztowany w lipcu 1943 roku, zmarł w deportacji), a nie decyzją przedsiębiorstwa. Wobec braku sabotażu od wewnątrz to Brytyjczycy zbombardowali zakład Cataroux 16 marca 1944 roku, aby odciąć niemieckie zaopatrzenie.
T04-164