Marsylia od dziesięcioleci żyje z tłoczenia nasion oleistych z imperium kolonialnego: do miasta sprowadza się surowe orzeszki ziemne z Afryki Zachodniej, tłoczy z nich olej w tutejszych zakładach, a olej zasila między innymi mydlarnie. Blisko 4 000 bezpośrednich miejsc pracy zależy od tych łańcuchów produkcji wzdłuż portu.
W 1941 roku wojna zburzyła dotychczasowe szlaki handlowe. Państwo francuskie proponuje przemysłowcom z Marsylii zmianę modelu: budowę olejarni bezpośrednio we Francuskiej Afryce Zachodniej i w Maroku, aby przerabiać orzeszki na miejscu, zamiast wysyłać nasiona do metropolii.
Branża zbiera się wokół swojego prezesa Émile’a Régisa, który sam jest olejarzem. Przyjęcie oferty zapewni dostęp do surowca, ale grozi tym, że Marsylia straci swój przemysł. Odmowa oznacza obronę zakładów i miejsc pracy w mieście, za cenę oddania kolonialnej przyszłości innym.
Marsylska branża, z Émilem Régisem na czele, odrzuciła ofertę państwa: przeniesienie tłoczenia do Afryki zagroziłoby około 4 000 bezpośrednich miejsc pracy w portowych olejarniach oraz marsylskiemu przemysłowi przetwórczemu. Ostatecznie ofertę przyjął , którego zakłady w Dunkierce stanęły z powodu wojny. Lesieur, który z pomocą państwa osiadł w koloniach już w 1941 roku, zbudował w ciągu 10 lat afrykański kompleks przemysłowy (Senegal, Maroko, Algieria); jego zakład w Dakarze, połączony z portem rurociągiem, mógł przerabiać 120 000 ton orzeszków ziemnych. Marsylska odmowa przyspieszyła względny upadek Marsylii jako ośrodka produkcji oleju i mydła.
T06-043