, od kwietnia 1940 roku dowódca , wierzy w systematyczne uderzenia w przemysłowe serce Niemiec. Awansowany w lipcu na marszałka lotnictwa, dysponuje skromnymi siłami bombowców nocnych, które chciałby rzucić na fabryki, rafinerie i węzły kolejowe Rzeszy.
Lato 1940 roku wywróciło jednak wszystko do góry nogami. Podczas gdy Luftwaffe walczy o angielskie niebo, Kriegsmarine zgromadziła w portach nad kanałem La Manche ogromną flotyllę inwazyjną. Zdjęcia rozpoznawcze pokazują setki barek gromadzących się w Boulogne, Calais, Dunkierce, Ostendzie i Antwerpii, wraz z holownikami, które mają je ciągnąć przez cieśninę.
Na początku września alarm sięga szczytu: 7 września rząd ostrzega, że lądowanie może nastąpić lada dzień. Admiralicja i sztab żądają, by bombowce zmiażdżyły te skupiska barek – cele podatne na zniszczenie, lecz mało „strategiczne”. 21 września nowa dyrektywa Ministerstwa Lotnictwa przywraca niemiecką ropę na czoło priorytetów – nie rezygnując z uderzeń na przygotowania do inwazji.
Portal musi podzielić ograniczony wysiłek: doktryna każe mu uderzać w głąb Niemiec, pilna potrzeba chwili – we francuskie i belgijskie nabrzeża. Każdy lot bojowy skierowany na barki to lot, którego zabraknie nad Rzeszą.
Portal skoncentrował bombowce na portach inwazyjnych zatłoczonych barkami, pod presją sytuacji: we wrześniu 1940 roku nawet 60% wysiłku skierowano przeciw celom inwazyjnym. 7 września, po ogłoszeniu alarmu, Ministerstwo Lotnictwa nakazało, by „całość dostępnych sił bombowych” tej nocy uderzyła w okręty inwazyjne. Naloty następowały jeden po drugim: 13 września zatopiono około 80 dużych barek w Ostendzie, 17 września kolejne 84 w Dunkierce, a około 19 września zniszczonych było już blisko 200 barek. Brytyjska prasa nazwała ten epizod „bitwą o barki”. Choć faktycznie zniszczono tylko około jednej dziesiątej zgromadzonej flotylli, bombardowania poważnie rozstroiły niemieckie przygotowania. Były jednym z czynników, które skłoniły Hitlera do odłożenia operacji „Lew Morski” na czas nieokreślony – niepozorny, lecz realny wkład w przetrwanie Wielkiej Brytanii.
T05-044