Kłopot, jaki wojna zimowa sprawia aliantom, narasta w styczniu i lutym 1940 roku. Finlandia stawia opór, ale stopniowo ustępuje (decydująca jest radziecka ofensywa lutowa na linię Mannerheima na Przesmyku Karelskim). Helsinki proszą o posiłki. Jak jednak pomóc Finlandii, nie wypowiadając wojny ZSRR – niepisanemu sojusznikowi Hitlera od czasu paktu Ribbentrop–Mołotow?
Najwyższa Rada Sojusznicza (organ koordynacji francusko-brytyjskiej w sprawach wojny, któremu przewodzą na zmianę Daladier i Chamberlain) rozważa pomysł alianckiego korpusu ekspedycyjnego w Finlandii. Od 5 lutego 1940 roku analizuje się kilka scenariuszy, realizujących jednocześnie 3 cele: - Pomóc Finlandii: wysłać korpus liczący 100 000–150 000 ludzi (Francuzów, Brytyjczyków, Polaków na uchodźstwie) - Odciąć szwedzką rudę żelaza: zająć porty Narwik (Norwegia) i Luleå (Szwecja), wstrzymując jej dostawy do Niemiec (45% niemieckiej stali zależy od tej rudy) - Przygotować front północny przeciwko ZSRR – na wypadek gdyby ten zaangażował się czynnie u boku Hitlera
Lord Hankey (brytyjski minister bez teki, były sekretarz gabinetu) i generał (w Lewancie) koordynują plany. Plan operacyjny, ustalony 17 lutego 1940 roku, przewiduje lądowanie aliantów w Narwiku 20 marca, marsz szwedzkimi liniami kolejowymi w stronę Luleå i Tornio oraz połączenie z siłami fińskimi na froncie karelskim w kwietniu.
Problem: Szwecja i Norwegia kategorycznie odmawiają przepuszczenia wojsk alianckich. Król Szwecji oświadcza: „Szwecja zostanie zaatakowana przez Niemcy, jeśli przepuścimy aliantów”. Król Norwegii potwierdza to samo stanowisko. Bez przejścia plan jest technicznie niewykonalny.
Najwyższa Rada Sojusznicza zdecydowała się najpierw czekać, z obawy przed opinią światową. Hitler jednak przewidział taki scenariusz: niemieckie planowanie operacji Weserübung zostało przyspieszone właśnie z powodu planów alianckich, wykrytych przez wywiad. 1 marca 1940 roku Hitler wydał dyrektywę Weserübung; operacje zaplanowano na 9 kwietnia 1940 roku. W tym czasie, 6 marca 1940 roku, delegacja fińska przybyła do Moskwy negocjować pokój. 12 marca 1940 roku podpisano pokój moskiewski – Finlandia oddała 11% swojego terytorium i zachowała niepodległość. Wojna zimowa dobiegła końca. Dla aliantów oznaczało to, że plan interwencji w Finlandii 12 marca stracił rację bytu. Plan narwicki jednak pozostał: operacja Wilfred, rozpoczęta 5 kwietnia 1940 roku, została uprzedzona przez niemiecką inwazję z 9 kwietnia. Kampania norweska z kwietnia–czerwca 1940 roku okazała się więc bezpośrednim skutkiem planów alianckich, przygotowanych w lutym z myślą o Finlandii. Weygand został w maju 1940 roku ściągnięty do Francji, by zastąpić Gamelina – za późno, by uratować Francję. Hankey pozostał aktywny w Londynie do 1942 roku, zmarł w 1963 roku.
T02-014