, 61 lat, minister finansów w rządzie Daladiera, zostaje wyznaczony przez prezydenta Alberta Lebruna 21 marca 1940 roku do utworzenia nowego rządu. Dzień wcześniej znalazł się w Izbie Deputowanych w mniejszości – 239 głosów zaufania, 1 przeciw, 300 wstrzymujących się – w technicznym głosowaniu nad wotum nieufności i podał się do dymisji.
Lebrun prowadzi konsultacje. Wybór jest ograniczony: Reynaud, zwolennik linii ofensywnej; (SFIO), który nie chce się angażować; marszałek Pétain, 83 lata, który odmawia ze względu na wiek. Lebrun wyznacza Reynauda, znanego z poparcia dla sojuszu z Brytyjczykami i jawnej wrogości wobec polityki ustępstw.
Reynaud tworzy rząd 22 marca w trudnym kompromisie. Daladier zachowuje tekę obrony narodowej – ustępstwo polityczne, by nie rozbić większości radykalno-socjalistycznej. Lamoureux obejmuje resort finansów, Frossard – informacji, do gabinetu wchodzi , a obejmuje resort pracy. Przemówienie programowe przedstawia doktrynę Reynauda: ofensywa aliancka jak najszybciej, całkowita mobilizacja gospodarki, bezwzględna wierność Wielkiej Brytanii.
Na Reynauda czeka wybuchowa sprawa: generał , naczelny wódz od 1935 roku, jest uważany przez znaczną część rządu za miernego.
Reynaud utrzymuje Gamelina, by nie wywoływać kryzysu wojskowego, i godzi się z konsekwencjami tego wyboru. Gamelin pozostaje na stanowisku – Reynaud uważa go za miernego, ale sądzi, że nie może go publicznie odwołać bez wywołania konfliktu politycznego z radykałami skupionymi wokół Daladiera. Przez następne 8 tygodni Reynaud musi współpracować z własnym naczelnym wodzem, którego nie może odsunąć. 19 maja 1940 roku, po przełamaniu pod Sedanem, Reynaud w końcu odwołuje Gamelina i zastępuje go Maximem Weygandem – za późno. Reynaud pozostaje prezesem Rady Ministrów do 16 czerwca 1940 roku, gdy podaje się do dymisji wobec miażdżącej klęski wojskowej. Zastępuje go Pétain. Reynaud zostaje internowany przez Vichy już we wrześniu 1940 roku, bez postawienia przed sądem w Riom, następnie wydany Niemcom pod koniec 1942 roku i deportowany do Niemiec (Sachsenhausen, potem zamek Itter). Uwolniony w 1945 roku, wraca do kariery w IV Republice i umiera w 1966 roku. Jego decyzja z marca 1940 roku o utrzymaniu Gamelina pozostaje jednym z najczęściej dyskutowanych błędów politycznych tej kampanii.
T03-002