Rząd Édouarda Daladiera, u władzy od 10 kwietnia 1938 roku, przechodzi przedłużający się kryzys. Jego popularność załamuje się: nieudana ofensywa w Saarze, rozwiązanie PCF, statyczna dziwna wojna, gwałtownie rosnący deficyt budżetowy (50 miliardów franków w 1939 roku, prognozowany na 80 miliardów w 1940), bierność wobec sowieckich prowokacji w Polsce i Finlandii – wszystko obciąża rząd.
, 62 lata, minister finansów od listopada 1938 roku, uosabia w rządzie linię ofensywną. Były adwokat o międzynarodowej praktyce, umiarkowany konserwatysta (partia Sojusz Demokratyczny), opowiada się za: całkowitą mobilizacją gospodarczą Francji; ofensywą wojskową aliantów na pomoc Finlandii; silnym sojuszem z Wielką Brytanią. Daladier, ostrożniejszy, zwleka z przekuciem obiecanej Finlandii pomocy w czyny.
5 lutego 1940 roku Najwyższa Rada Wojenna aliantów, zebrana w Paryżu, postanawia wysłać korpus ekspedycyjny na pomoc Finlandii przez Narwik, ale przygotowania grzęzną. Sfrustrowany Reynaud myśli o dymisji. Od 6 do 22 lutego napięcia między Daladierem a Reynaudem są jawne. W parlamencie kilka głosów domaga się zastąpienia Daladiera.
Reynaud musi wybrać, jak postąpić wobec Daladiera.
Reynaud postanawia czekać w rządzie, zyskując na czasie w oczekiwaniu, aż Daladier upadnie sam. W lutym 1940 roku pozostaje ministrem finansów, ale prywatnie krytykuje premiera. 19 marca 1940 roku, po pokoju moskiewskim (Finlandia została poświęcona przez bezczynność aliantów), debata w Izbie Deputowanych jest burzliwa. Daladier uzyskuje wotum zaufania zaledwie 239 głosami za, przy 1 przeciw i 300 wstrzymujących się – to techniczne wotum nieufności. 20 marca 1940 roku Daladier podaje się do dymisji. 21 marca Reynaud zostaje jego następcą na stanowisku prezesa Rady Ministrów; Daladiera zachowuje jako ministra obrony (kompromis polityczny). 6 czerwca 1940 roku Reynaud mianuje generała de Gaulle'a podsekretarzem stanu w ministerstwie obrony. Sam Reynaud poda się do dymisji 16 czerwca 1940 roku wobec klęski wojskowej. We wrześniu 1940 roku zostaje aresztowany przez władze Vichy, w 1942 roku deportowany do Sachsenhausen, a w 1945 roku uwolniony. Wraca do kariery politycznej w IV Republice (poseł w latach 1946–1962), umiera w 1966 roku. Kryzys lutego 1940 roku zapowiada rozkład polityczny Francji, który doprowadzi do klęski z maja i czerwca 1940 roku.
T02-031