Pod koniec czerwca 1940 roku brytyjska Admiralicja żyje w niepokoju o los floty francuskiej. Po podpisaniu rozejmu Londyn obawia się, że potężne okręty francuskie, zwłaszcza nowoczesne jednostki typu Dunkerque, mogą w końcu posłużyć Niemcom lub Włochom, przechylając układ sił morskich na Morzu Śródziemnym. Jednostki typu Dunkerque należą do najszybszych na świecie, a myśl o ich przejęciu przez wroga prześladuje brytyjski sztab.
Wieczorem 28 czerwca notatka wywiadu morskiego donosi, że pancernik Strasbourg, zakotwiczony w Mers-el-Kébir, miał wyjść w morze, by popłynąć do Tulonu – albo, co gorsza, dotrzeć do portu kontrolowanego przez państwa Osi. Informacji nie można natychmiast zweryfikować. Plotka dociera do Churchilla, który w najbliższych dniach ma rozstrzygnąć o losie floty francuskiej. W tym samym czasie Royal Navy gromadzi w Gibraltarze Force H i przygotowuje operację Catapult, mającą unieszkodliwić flotę francuską w kilku portach naraz.
To klasyczny dylemat wywiadu w czasie kryzysu: działać na podstawie niezweryfikowanej informacji, ryzykując poważny błąd, albo poświęcić czas na potwierdzenie, ryzykując, że zagrożenie się wymknie. Rekomendacja oficerów zaważy na decyzji o ataku na Mers-el-Kébir lub jego zaniechaniu.
Admiralicja zarekomendowała, by najpierw sprawdzić sytuację rozpoznaniem lotniczym. Rozpoznanie wykonane z Gibraltaru 29 czerwca potwierdziło, że Strasbourg nadal stoi w Mers-el-Kébir. Plotka okazała się bezpodstawna, lecz przyspieszyła decyzję polityczną: operacja Catapult weszła w fazę operacyjną 1 lipca. Ten epizod pokazuje rolę niepewnych informacji w mechanizmie prowadzącym do dramatu w Mers-el-Kébir: o decyzji Brytyjczyków, by uderzyć na wczorajszego sojusznika, przesądził nie tyle potwierdzony fakt, ile obawa – że flota francuska przejdzie na drugą stronę. Wywiad sprostował tu fałszywy alarm, nie rozwiewając jednak nieufności.
T04-043