musi pod koniec kwietnia 1940 roku ustalić formę władzy w okupowanej Norwegii. Pytanie pojawiło się już pierwszego dnia inwazji. 9 kwietnia , szef maleńkiej partii Nasjonal Samling – która nigdy nie przekroczyła 3% głosów ani nie wprowadziła do parlamentu ani jednego posła – ogłosił z własnej inicjatywy w radiu utworzenie rządu, za ustnym przyzwoleniem Berlina.
Lecz zamach stanu Quislinga spalił na panewce. Król i prawowity rząd odmówili jego uznania, a monarcha wolał wewnętrzne wygnanie od jakiegokolwiek uwiarygodnienia Quislinga. Pozbawiony poparcia społecznego Quisling stał się zbędny, a nawet kłopotliwy: niemieckie ministerstwo spraw zagranicznych nigdy go nie chciało. 15 kwietnia władzę przekazano 7-osobowej Radzie Administracyjnej, powołanej przez członków norweskiego Sądu Najwyższego i kierowanej przez Ingolfa Christensena, od którego Berlin spodziewa się współpracy z królem.
Hitler musi teraz określić trwałą strukturę okupacji. Są 3 drogi: potwierdzić Quislinga mimo jego porażki, oprzeć się na norweskiej Radzie Administracyjnej albo narzucić własnego człowieka. Polityczny los Norwegii rozstrzyga się w Oslo.
Hitler zdecydował o narzuceniu niemieckiego Reichskommissara na czele kraju. 24 kwietnia 1940 roku mianował Josefa Terbovena, wysokiego funkcjonariusza partii nazistowskiej, Reichskommissarem Norwegii, oddając mu faktyczną kontrolę nad krajem – choć w pierwszym okresie Rada Administracyjna nadal załatwiała sprawy bieżące, a siły zbrojne pozostawały pod dowództwem generała Falkenhorsta. Terboven rządził Norwegią twardą ręką do końca wojny. Quisling, odsunięty w kwietniu, został ostatecznie przywrócony w 1942 roku jako premier pod niemieckim nadzorem; osądzony po wojnie, został rozstrzelany w 1945 roku, a jego nazwisko weszło do języka jako synonim zdrajcy. Wybór komisarza Rzeszy zamiast rodzimej administracji oznaczył zaostrzenie niemieckiego modelu okupacji w Europie Zachodniej.
T03-076